பெண் மொழியின் நோக்கங்கள்!

மனம் என்பது மொழிக் கிடங்கு. ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் அவரவர் அனுபவித்த உணர்வுகள், விருப்பவிழைவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், ஏமாற்றங்கள், ஆசைகள் என்றனைத்தும் உறைந்து கிடக்கின்றன.

- பேராசிரியர் செ. சாரதாம்பாள்

இவை பேசும்போது அனுபவ மொழிகளாக வெளிப்படுகின்றன. வாழ்வியல் அனுபவத்தில் ஆணின் அனுபவம் வேறு; பெண்ணின் அனுபவம் வேறு. இத்தகைய அனுபவ ஊடாட்டங்களுக்கு ஏற்ப, ஆணின் மொழியும் பேச்சும், பெண்ணின் மொழியும் பேச்சும் வேறுபடுகின்றன.

இங்குதான் பெண்ணியவாதிகள் பெண் பேச்சு, பெண் எழுத்து, பெண் மொழி என்பதைக் கையில் எடுக்கிறார்கள். தந்தைவழிச் சமுதாயத் தோற்றத்தில் ஆணின் தலைமைத்துவ அதிகாரம் மொழியைக் கட்டமைத்தது. ஆண், தான் வாழும் அல்லது தான் விரும்பும் சமுதாயத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப பெண்ணின் பண்புகளையும், ஆணின் பண்புகளையும், வரையறுத்தான்.

'அச்சமும் நாணும் மடனும் முந்துறுத்தல் நிச்சமும் பெண்பாற் உரிய என்ப' (கள.1045)

என்று பெண்ணின் பண்புகளையும், 'பெருமையும் உரனும் ஆடுஉமேன', (கள.1044)

என்று ஆணின் பண்புகளையும் வரையறுத்தான். இப்பாலினப் பண்புகள் பிறப்பால் அமைந்தவை அன்று; பெண், ஆண் என்ற பாலின வேறுபாடு மட்டும் பிறப்பால் அமைந்தவை. மற்றைய உணர்வுகளான அச்சம், வீரம், மடம், அறிவு என்பவை எல்லாம் சமூகத்தால் வரையறுக்கப்பட்டவை. ஆணின் எதிர்பார்ப்புணர்வு இலக்கிய மொழியாக பெண் என்ற வரையறைகளைக் கட்டமைத்தது. இப்பண்புகள், மொழிவழி இலக்கியங்களில் புகுத்தப்பட்டன.