ഗാനരചന, സംഗീതം ആലീസ് & ഇന്നസെന്റ്

"അങ്ങനെയിരിക്കെ ഇന്നസെന്റിന് നാട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കത്തു വന്നു. അതു വായിച്ച് ഇന്നസെന്റ് തുള്ളിച്ചാടുകയായിരുന്നു. എനിക്കു പക്ഷേ അത്ര സന്തോഷം തോന്നിയില്ല... ' ഇന്നസെന്റും ആലീസും ദാവനഗരെയിൽ നിന്നു മടങ്ങുന്നു

- വി.ആർ. ജ്യോതിഷ്

ദാവനഗരെയിൽ ഞങ്ങൾക്കു പ്രത്യേകിച്ചു പണികൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടു സമയം പോകാൻ വലിയ പ്രയാസമായിരുന്നു. ഞാൻ മിക്ക സമയവും വീടിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കും. വൈകുന്നേരം ഒരുമിച്ചു പുറത്തിറങ്ങുന്നതല്ലാതെ മറ്റു യാത്രകളൊന്നുമില്ല. ഇന്നസെന്റ് ചിലപ്പോൾ രാവിലെ പുറത്തു പോകും. തിരികെ വന്നാൽ പാചകത്തിനു സഹായിക്കും. എനിക്കു തന്നെ അരമണിക്കൂർ കൊണ്ടു ചെയ്തു തീർക്കാവുന്ന ജോലിയേയുള്ളൂ. സത്യത്തിൽ ഉപ്പുമാവും ചോറും ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കാനാണോ രണ്ടുപേർ ഇരിങ്ങാലക്കുട നിന്ന് ദാവനഗരെയിൽ വന്നു താമസിക്കുന്നതെന്നു ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു തന്നെ തോന്നും.

സ്നേഹത്തിനു കുറവൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ജോലിയൊന്നുമില്ലാത്ത വിരസത ഞങ്ങളെ ബാധിച്ചു തുടങ്ങി. ഇന്നസെന്റ് പല കഥകളും പറഞ്ഞ് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. എനിക്കാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ പറയാൻ കഥകളൊന്നുമില്ല. മാത്രമല്ല, ഇന്നസെന്റ് പറയും പോലെ കഥ പറയാനും അറിയില്ല. അങ്ങനെ ദിനരാത്രങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ദാവനഗരെയിലെ ജീവിതത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കു പക്ഷേ, മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സംഭവമുണ്ട്; അതു ഞാനും ഇന്നസെന്റും ചേർന്ന് എഴുതി സംഗീതം നൽകിയ ഒരു ഭക്തിഗാനമാണ്. മറ്റാർക്കും അറിയില്ല ഈ പാട്ട് എഴുതി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയതു ഞങ്ങളാണെന്ന്. ഈ പാട്ടിനെക്കുറിച്ച് ഇന്നസെന് എവിടെയും പറഞ്ഞതായും അറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ പറയാൻ മറന്നുപോയതാവാനും വഴിയുണ്ട്.

"യേശുനാഥാ.... നിൻ പാദം ഞാൻ കുമ്പിടുന്നേൻ നീറുമെൻ ആത്മാവിൽ ആശ്വാസമേകൂ...
ജീവിതത്തിൻ കാൽവരിയാത്രയിൽ
കണ്ണീരൊപ്പാൻ, കൈ തന്നുയർത്താൻ
പറുദീസ തന്നിലെ പകൽവെളിച്ചം പോലെ

"നീ വരൂ... നീ വരൂ... നാഥാ...

ഞാൻ കൂടി അംഗമായിരുന്ന തൃശൂർ നെല്ലായി സെന്റ് മേരീസ് പള്ളി ക്വയറിൽ ഈ ഗാനം ഇപ്പോഴും പാടുന്നു. അവിടെ മാത്രമല്ല, മറ്റു ചില പള്ളി ക്വയറുകളും ഈ ഗാനം പാടാറുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കു സന്തോഷം തോന്നി. ഇന്നസെന്റിന്റെ 41-ാം മരണാനന്തര ചടങ്ങിൽ ഈ പാട്ടുപാടി. അതുകേട്ടപ്പോൾ ദാവനഗരെയുടെ ഓർമകളിൽ എനിക്കു ശ്വാസം മുട്ടി.