അഗ്നി സ്വീകരിക്കുന്ന നിമിഷം

ജീവിതത്തെ നേരിടാൻ ചിതയൊരുക്കുന്ന തൊഴിൽ സ്വീകരിച്ച ആലപ്പുഴ കുത്തിയതോടിലെ ശ്രീരഞ്ജിനിയുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ കഥ

- വി. ആർ. ജ്യോതിഷ്

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പ്രാർഥിക്കും. “ദൈവമേ.... ഇന്നു ജോലിക്കു വേണ്ടി ആരും വിളിക്കരുതേ... ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാതെ മടി പിടിച്ചു രാവിലെ മുതൽ ചടഞ്ഞുകൂടാം എന്നു കരുതി അല്ല ഞാൻ അങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കുന്നത്.

എന്റെ ജോലി എന്താണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ആ പ്രാർഥനയുടെ അർഥവും വ്യാപ്തിയും നിങ്ങൾക്കു ബോധ്യമാകും. അതു വഴിയേ പറയാം.

എന്റെ പേര് ശ്രീരഞ്ജിനി. എല്ലാവരും സ്നേഹത്തോടെ ശ്രീജ എന്നു വിളിക്കും. ഹരിപ്പാടാണു സ്വദേശം. ചെറുതന എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ അച്ഛൻ വാസുദേവൻ, അമ്മ അംബിക. കുറച്ചു കയ്പ്പും കൂടുതൽ മധുരവുമായി കുട്ടിക്കാലം കടന്നുപോയി. പത്താം ക്ലാസ് വരെ പഠിക്കാനേ സാധിച്ചുള്ളൂ. അതോർക്കുമ്പോൾ ഇന്നു കുറ്റബോധമുണ്ട്.

പഠിക്കാനുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ അന്നു വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും പഠിച്ചില്ല. കുറച്ചുകൂടി പഠിച്ചിരുന്നങ്കിൽ ജീവിതം വേറൊരു ദിശയിലേക്കു മാറിയേനേ. പക്ഷേ, പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലോ? ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതം നന്നായി ജീവിക്കുക എന്നല്ലാതെ. പത്തൊൻപതാം വയസ്സിൽ വിവാഹിതയായി. ചേർത്തല കുത്തിയ തോട് സ്വദേശി മനോജാണ് ഭർത്താവ്. പെയിന്റിങ് തൊഴിലാളിയാണ് അദ്ദേഹം. ചെറുതെങ്കിലും സന്തോഷമുള്ള ജീവിതം. പെൺകുഞ്ഞു കൂടി പിറന്നതോടെ ഞങ്ങളുടെ ആഹ്ലാദം ഇരട്ടിച്ചു.

നിറം മങ്ങി തുടങ്ങിയ കാലം

കുഞ്ഞിന് മൂന്നു വയസ്സായ കാലം. അദ്ദേഹത്തിനു പണി കിട്ടുന്നതു കുറവ്. രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. അങ്ങനെ ഞാൻ തയ്യൽ പഠിച്ചു. പക്ഷേ, പ്രതീക്ഷിച്ച വരുമാനം കിട്ടിയില്ല. വേറെ എന്തെങ്കിലും തൊഴിൽ കണ്ടുപിടിക്കണം. ഒടുവിൽ ഡ്രൈവിങ് പഠിച്ചു. സ്വയംതൊഴിൽ പദ്ധതിപ്രകാരം ഓട്ടോറിക്ഷ സ്വന്തമാക്കി. അങ്ങനെ കുത്തിയതോട് കവലയിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാ ഓട്ടോഡ്രൈവറായി.