మనసుల మమకార మాలిక

ప్రపంచం ఎంత పెద్దదైనా, మనసుల అనుబంధం మాత్రం అందరికీ ఒకే భాష.

- - డాక్టర్ చిటికెన కిరణ్ కుమార్

ప్రపంచం ఎంత పెద్దదైనా, మనసుల అనుబంధం మాత్రం అందరికీ ఒకే భాష. కంటిలో కరుణ, చేతిలో సాయం, హృదయంలో స్నేహం ఉంటే, మనం ఎక్కడ ఉన్నా మానవీయత మనల్ని కలుపుతుంది. పల్లెలో చేలో కూలి పనివాడు అన్నం పంచుకోవడం నుంచి, నగరంలో వృద్ధాశ్రమంలో చిరునవ్వు పంచే యువకుడు వరకు ఈ అనుబంధమే జీవనానికి అర్థం. సరిహద్దులు, భాషలు, మతాలు వేరైనా మనసుల మమకారం మాత్రం ఒకటే.

మానవ అనుబంధాల పుట్టినిల్లు భారతదేశం. ఇక్కడ బంధం కేవలం రక్త సంబంధాలకే పరిమితం కాదు, మనసు కలిసిన ప్రతి ఒక్కరినీ మనవాడిగా అంగీకరించే విశాల ధృక్కోణం మన సంస్కృతిలో ఉంది. పండుగలు, జాతరలు, వివాహాలు అన్నీ ఈ బంధాలను గట్టిగా కట్టిపడేస్తాయి. పెద్దవారికి గౌరవం, చిన్నవారికి మమత, పొరుగువారితో పంచుకునే అన్నం అన్నీ మన జీవితాన్ని మధురంగా మారుస్తాయి. ఊరి వారంతా ఒకే బంధువుల్లా ఉండే వాతావరణం, కష్టసుఖాల్లో తోడుగా నిలిచే మనసు మన సంస్కృతికి బలమైన పునాది. పల్లెలోగానీ పట్టణాల్లోగానీ మానవీయత పువ్వులా వికసిస్తుంది.

పేదవాడి ధనవంతుడి మనసుల మ ఇల్లు ఒకరి కష్టాన్ని మరొకరు మోసుకునే మనోవైఖరి ఇక్కడ ప్రత్యేకత. ఊర్లో పెళ్ళి అయితే అందరూ పనిలో పాలుపంచుకుంటారు, మరణం జరిగితే కష్టాన్ని పంచుకుంటారు. ఈ మానవీయ భావజాలం మన పండుగలలో ప్రతిఫలిస్తుంది. సంక్రాంతి, దసరా, దీపావళి, ఉగాది లాంటి పండుగల్లో ఆహారం, ఆనందం అందరితో పంచుకోవడం మన పూర్వీకుల నుంచి వచ్చిన విలువ. పల్లెల్లో వడ్లకోత పూర్తయిన తర్వాత అన్నం పంచుకునే విందులు, పండ్లతో చేసే సామూహిక విందులు, జాతరల్లో పాటలు, ఆటలు ఇవన్నీ ఒకరి కడుపు మరొకరు నింపే మానవత్వాన్ని తెలియజేస్తాయి. అన్నదానమే అన్నీ అన్న నమ్మకం ఇక్కడ వేరు వేసింది. కేవలం మనుషులకే కాదు, జంతువులకు కూడా పండుగల్లో ప్రత్యేక ఆహారం పెట్టే సంప్రదాయం మనదే. అలా కుటుంబం, సమాజం, ప్రకృతి అన్నీ కలిసిన అనుబంధాల ముద్దుబంటిగా భారత్ నిలుస్తుంది.