பெண்மை வெல்கென்று கூத்திடு வோமடா!

இன்றைக்குப் பொதுவெளியில் கூத்துகள் குறைந்துவிட்டன. அறைகளில், சிறிய திரைகளில் அவை ஒளிர்கின்றன. கைப்பேசிக் கருவிகளில் வளர்கின்றன. ஆனால், அவற்றில் மனித மாண்பும் மகளிர் பெருமையும் சிறக்கின்றனவா என்பதுதான் பெருங்கேள்வி.

- கிருங்கை சேதுபதி

மகாகவி பாரதியார், 'பெண்மை வாழ்கென்று கூத்திடுவோமடா' என்று ஒரு பாடலைத் தொடங்குகிறார். அதனைத் தொடர்ந்து 'பெண்மை வெல்கென்று கூத்திடுவோமடா' என்றும் பாடுகிறார். வாழ்க என்றும் வெல்க என்றும் முழக்கங்கள் தானே இடுவோம். 'முழங்கிடுவோமடா' என்றுதானே பாடி இருக்க வேண்டும். சரி, முதலில் வாழ்கென்று கூத்திடுவோமடா என்று பாடிய அவர், அடுத்த அடியிலும் வெல்கென்று கூத்திடுவோமடா என்கிறார். இது கூறியது கூறல் இல்லையா? என்ற எண்ணம் எழுந்தது. ஆனாலும், இந்த அடிப்படை நியாயம் பாரதியாருக்குப் புரியாமலா இருந்திருக்கும் என்றே எனக்கும் தோன்றியது.

இப்போதுபோல், பாரதி காலத்தில் தமிழகத்தில், அவ்வளவாக, 'வாழ்க' 'ஒழிக' முழக்கங்கள் பொதுவாழ்வில் இருந்ததா எனத் தெரியவில்லை. கடவுளரையும் மன்னர்களையும் கைகூப்பித் தொழுது வாழ்த்திய காலம் அது. அந்த வாழ்த்தை அப்படியே பெண்மைக்குக் கொண்டு வந்து பொருத்தி, மகாகவி பாரதியார் பாடியிருக்கிறார்.