பக்தியே நல்ல பகுத்தறிவு!

ஒவ்வொரு மொழிக்கும் ஒரு சிறப்பு உண்டு. அந்தச் சிறப்பைக் கொண்டு அந்த மொழியைப் பெயரிட்டு அழைப்பர். அந்த மரபில் தமிழ் மொழியின் சிறப்பாகப் பக்தியைச் சுட்டித் தமிழைப் பக்தி மொழி என்று போற்றுவார் தனிநாயகம் அடிகள்.

- முனைவர் அருணன் கபிலன்

ஒவ்வொரு மொழிக்கும் ஒரு சிறப்பு உண்டு. அந்தச் சிறப்பைக் கொண்டு அந்த மொழியைப் பெயரிட்டு அழைப்பர். அந்த மரபில் தமிழ் மொழியின் சிறப்பாகப் பக்தியைச் சுட்டித் தமிழைப் பக்தி மொழி என்று போற்றுவார் தனிநாயகம் அடிகள். ஒன்றன்மீது கொள்ளுகிற ஆழ்ந்த பற்றே பக்தி ஆயிற்று. அதிலும் பற்றற்றான் ஆகிய பரமன் மீது கொள்ளும் பற்றுவிடும் பற்றுக் குத்தான் பக்தி என்று பெயர். இந்தப் பக்தி, நிறை அன்பின் வெளிப்பாடு.

புராணங்கள் வகுத்துள்ள யுகங்கள் நான்குள் கிருத யுகத்தில் ஞானத்தினாலும், திரேதா யுகத்தில் தானத்தினாலும், துவாபர யுகத்தில் யாகத்தினாலும் முத்தியடைந்தனர். ஆனால் நாம் இன்று வாழக்கூடிய கலி யுகத்தில் பக்தியினால் முத்தியடையலாம். ஞானமும் தானமும் யாகமும் எல்லாருக்கும் எளிதன்று. ஆனால், பக்தி என்பது எல்லாருக்கும் உரியது. அதிலும் பாமரர்களுக்கே அது இன்னும் உகந்தது. அதனால் தான் ஞானத்தினும் யாகத்தினும் தானத்தினும் மனங்கொளாத இறைவனைப் பக்தி வலையில் படுவோன் காண்க என்பார் மாணிக்கவாசகர்.

பதினெண் புராணங்களில் ஒன்றான பத்மபுராணம் இப்படிக் கூறுகிறது, மூன்று பெண்கள் துவாரகைக்குப் பயணம் சென்றனர். வழியில் நாரதர் அவர்களைச் சந்தித்தார். "நீங்கள் யார்?" என்று கேட்டார். அவர்களுள் ஒருத்தி, "நாங்கள் இருப்பது திராவிட தேசம்; என் பெயர் பக்தி; இவர்கள் ஞானமும், வைராக்கியமும். இவர்கள் என் பெண்கள். நான் தாய்" என்றாள். இதைக்கேட்ட நாரதர் "நீ தாயா? அவர்கள் உன் பெண்களா! உன்னைப் பார்த்தால் இளமையாக இருக்கிறதே! அவர்கள் உன்னில் மூத்த கிழவிகளாகத் தோன்றுகின்றனரே" என்றாராம்.

இதிலிருந்து அறியப்படும் உண்மை என்ன? 'பக்தி என்ற குணத்தின் பிறப்பிடம் திராவிடமாகிய தமிழகம் என்பதுதானே! ஆகவே, கனிந்த உள்ளமும், கசிவந்த சொல்லும் உடைய மொழியே பக்தி இலக்கியங்கள் தோன்ற இடந்தருவன என்பது துணியப்பெறும்' என்பார் மகாவித்வான் ச.தண்டபாணி தேசிகர். இத்தகு சீரிளமைத் திறம் வியந்துதானே நாம் தமிழன்னையைப் போற்றி வாழ்த்துகிறோம்.

தமிழில் என்ன இருக்கிறது? என்று ஒருவர் வேடிக்கையாகக் கேட்டபோது, பண்டிதமணியார் பின்வருமாறு பதிலளித்தார்: "இவ்வுலகில் மக்களுக்கு வேண்டியன இரண்டு. ஒன்று 'க'; மற்றொன்று 'கா'. அதாவது, 'க' என்றால் கடவுள், 'கா' என்றால் காதல். இந்த இரண்டுக்குள் உலகம் அடங்கும். இந்த இரண்டையும் தமிழ் போதிக்கிறது.