ഉപ്പയുടെ പാട്ടും എന്റെ കവിതയും

വഴിവിളക്കുകൾ

-  സുറാബ്

നീലേശ്വരം മന്ദംപുറത്താണ് എന്റെ തറവാട്. കശുമാവുകൾ പൂക്കുമ്പോൾത്തന്നെ റാക്കിന്റെ മണമടിക്കുന്ന, കാക്കനാടന്റെ പറങ്കിമലപോലെ ഇടുങ്ങിയ രാത്രികളുള്ള ഗ്രാമം. എന്റെ കുടുംബത്തിൽ ആരും പുസ്തകം വായിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. ഉപ്പ മാപ്പിളപ്പാട്ടുകാരൻ ആയിരുന്നു. വായന അറിയാത്ത ഉപ്പ പാട്ടുകൾ കേട്ടു പഠിച്ചതാണ്.

കല്യാണവീടുകളിൽ പോയാൽ ഉപ്പയ്ക്കു മൈക്ക് മതി. ചോറ് വേണ്ട. അത്രത്തോളം വിശപ്പായിരുന്നു പാട്ടിനോട്. ഉപ്പയ്ക്കു പാട്ടിനോടുള്ള അതേ കമ്പമായിരുന്നു എനിക്കു പുസ്തകങ്ങളോട്.

എഴുത്തറിയും മുൻപേ ഉപ്പയുടെ പാട്ടായിരുന്നു എനിക്കു കവിത. തറവാട്ടിലെ പഴയ കുട്ടുത്തണ (ബഡാപ്പുറം)യിലിരുന്നു പാ ടുന്ന സബീനയോ കെസ്സോ മൈലാഞ്ചിപ്പാട്ടോ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കവിതയായി വിരിഞ്ഞു. പാട്ടു കേട്ട് ജാലകത്തിനു പുറത്ത് നിലാവു പൂത്തിരിക്കും. പക്ഷേ, ഉപ്പയുടെ പാട്ടിന്റെ പാരമ്പര്യവഴിയിൽ എനിക്ക് ഒരിക്കലും എത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം ഞാൻ വായനയുടെയും എഴുത്തിന്റെയും വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു.