എഴുപത്തിനാലാം നമ്പർ മുറിയിലെ വെളിച്ചം

വഴിവിളക്കുകൾ

-  ടി.എസ്. ദീപ

കേരളവർമയിലെ പ്രീഡിഗ്രികാലം. സയൻസ് ലാബിന്റെ മുഷിഞ്ഞ മണത്തിൽ നിന്നും ആംഗലേയ ഗീർവാണങ്ങളിൽനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട് 74-ാം നമ്പർ മുറിയിലെ മലയാളം ക്ലാസിലേക്ക് ഞാൻ ഓടുകയാണു പതിവ്. കാവുമ്പായി മാഷിനെ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത് അവിടെ വച്ചാണ്. ഗൗരവക്കാരനായ മാഷിന്റെ ശബ്ദം ആ ഗാലറി ക്ലാസിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുമായിരുന്നു. വലം കയ്യുയർത്തി, ശബ്ദത്തിന്റെ ആരോഹണാവരോഹണങ്ങളിലൂടെ മാഷ് തീർക്കുന്ന വിസ്മയമായിരുന്നു കേരളവർമയിലെ എന്റെ പച്ചത്തുരുത്ത്.

പി.കുഞ്ഞിരാമൻ നായരുടെ "പഴയ ഏടുകൾ' ആണ് മാഷ് ആദ്യം പഠിപ്പിച്ച കവിത. മാഷിന്റെ വാങ്മയചിത്രത്തിലൂടെ ആ കവിത ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കിടെ മാഷ് വിദ്യാർഥികളുടെ നേരെ ചോദ്യങ്ങൾ എറിഞ്ഞു. സയൻസ് ക്ലാസിലെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യാനെന്നോണം ഞാൻ ഉറക്കെ ഉത്തരങ്ങൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ മാഷ് ചോദിച്ചു: “വായിക്കാറുണ്ടല്ലേ?' “കുറേശ്ശെ...'' ഞാൻ തൃശൂർ നഗരത്തിൽ വിനയം കണ്ടുപിടിച്ചവളായി. “കുറേശ്ശെ ആക്കണ്ട, ഇവിടെ നല്ല ലൈബ്രറിയുണ്ട്, നന്നായി വായിക്കൂ' എന്ന് മാഷ് പറഞ്ഞു. എനിക്കത് വലിയ ഊർജമായി മാറി. പിന്നീട് ആഴ്ചയിൽ മൂന്നും നാലും പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്ന സയൻസ് ക്ലാസിലെ ഏക വിദ്യാർഥിയായി ഞാൻ മാറി.