இதயத்தின் மொழி

பரபரப்பான காலை நேரம்.

- சதீஷ் விவேகா

மரங்களும், பறவையினங்களும் நிறைந்திருக்கும் புறநகர் பகுதிக்கு அருகே டபுள் பெட்ரூம் கொண்ட அழகான வீடு. பறவைகளின் சத்தத்தைத் தவிர வேறு சத்தமில்லாது அமைதியாக இருந்தது. “கௌதம்... கௌதம்...” அழைத்துக் கொண்டே அறைக்குள் வந்தாள் மீரா. “என்ன மீரா..?”

கூலாகக் கேட்டான் கௌதம்.

"போன் அடிச்சா எடுக்க மாட்டியா?” அதட்டினாள் மீரா.

"கால் வந்ததா? நான் இப்பதான் குளிச்சுட்டு வர்றேன். யார் அழைச்சாங்க?” கேட்டுக்கொண்டே போனை எடுத்தான். வந்த அழைப்பிலிருந்த பெயரை கண்டதும் மீராவின் முகத்தை பார்த்தான்.

“உன்னை கூப்பிட்டாங்களா?”

“ம்...”

“எதுக்கு?” என்றவனின் குரலில் நடுக்கம் இருந்தது.

“நாம ஊருக்கு போகணும் கௌதம்...” அவன் அருகே வந்து மெல்லிய குரலில் கூறினாள்.

கௌதம் புரிந்து கொண்டான். மேற்கொண்டு அதைப்பற்றி பேசாமல் அமைதியாய் நின்றான். அவன் முகம் மாறிப் போயிருந்தது.

“அண்ணனுக்கு சொல்லணுமே மீரா...”

“நான் சொல்லிட்டேன். அவங்க ரெடியா இருக்காங்க. நீ சீக்கிரம் ரெடியாகு கௌதம்...”

கௌதம் தயாரானான். கார் வந்ததும் புறப்பட்டார்கள். அவன் மனம் மட்டும் எங்கெங்கோ சென்றது. அவனால் மனதை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அவனுள் ஒரு குரல் பேசத் துவங்கியது. அவன் கண்ணில் பட்டதெல்லாம் அவனை எங்கோ அழைத்துச் சென்றது. பலமுறை வந்த பாதை அவனை ஒரு காலத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. உள்ளே குரலும் மெல்ல ஒலித்தது.

“இது என்னோட சொந்த ஊரு. இந்த ஊரை விட்டு வந்து இருபத்தைந்து வருஷமாச்சு. ஆனா, சொந்த ஊருக்கும் எனக்கும் தொடர்பு துண்டிக்காம பாத்துக் கிட்டவன்.

நான் ஊர விட்டு வரும் போது அது கிராமம். இப்ப நகரத்திற்கு நெருக்கமாய் மாறியிருக்கு. ஏரி மூடப்பட்டு கட்டடம், புதுசா கட்டுன கோயில்ல நிற்கறாரு கருப்பராயன். விஸ்தாரமா இருந்த இடுகாடு ஒரு கூட்டு சுவத்துக்குள்ள அடைஞ்சு போச்சு. குறுகலா இருந்த தார் சாலை விரிஞ்சு போச்சு. எங்க ஊர்ல ஹோட்டல் கூட இருக்கு இப்ப.

ரோட்டுக்கு இடப்பக்கமா வடக்கு பாத்து இருக்கே... அது எங்க பழைய வீடு. கொள்ளுத் தாத்தா கட்டிய வீடு. இப்ப அது எங்களோடது இல்ல. யாருக்கோ வித்தாச்சு.