பலத்த காற்று - விசில் சத்தம் - திகில் இரவு

அந்த இரவு இருளில் மூழ்கியிருந்தது. வெளியே ஒரு மரம் விழுந்து மின்சார வயர்களை துண்டித்து விட்டது. பேராமைதியாக இருந்தது - சாளரத்தில் மழைத்துளிகள் பட்டென்று விழும் சத்தத்தைத் தவிர.

- ரோஹிணி சிந்தியா

தாத்தா ஒரு தொலைபேசி அழைப்பை முடித்துவிட்டு மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில் ஏதோ புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். சன்னி, மினி, பன்னி மூவரும் சோபாவில் தூக்கம் வராமல் அமர்ந்திருந்தனர். மெழுகுவர்த்தியின் ஒளி தள்ளாடி, சுவரில் விசித்திரமாக நிழலை பதித்தது. அப்போது - பேச்சு இயற்கையாகவே பேய்கள் பக்கம் திரும்பியது.

"பேய்கள் எல்லாம் கிடையாது," சன்னியும் மினியும் பன்னியிடம் உறுதியாகச் சொன்னார்கள். “உன் மனசு தான் உன்னை ஏமாற்றுகிறது."

தாத்தா இடையில் பேசினார்: “மினி, என் டிரங்க் பெட்டியை கொஞ்சம் எடுத்து வாம்மா."

மினி கொண்டு வந்தாள். தாத்தா சொன்னார், “இது பேய்க்கதை இல்ல, ஆனா ஒரு வித்தியாசமான சம்பவம். ரயில்வேயில் வேலை பார்த்த காலத்தில் நடந்தது. நீங்க கேட்டுட்டு சொல்லுங்க, என்ன நினைக்கறீங்கன்னு." தாத்தாவின் கதை சுவாரசியமாக இருக்கும் என நினைத்து மூன்று பேரும் உற்சாகமடைந்தார்கள்.

சன்னி, மினி, பன்னி மூவரும் தங்களது போர்வைகளை போர்த்தி கேட்க ஆரம்பித்தனர்.

"நான், கிருஷ்ணன், கோபால் மூவரும் ரயில்வே பாதை அமைக்க ஒரு அழகான இடத்திற்கு போனோம்," தாத்தா தொடங்கினார். “கோபால் எப்போதும் ஒரு விசித்திரமான விசில் அடிப்பார். அது ஒரு மைல் தூரத்தில் இருந்தாலும் கேட்கும். அவர் வர்றதுக்கு எப்போதும் மூன்று முறை விசில் அடிப்பார். அவருக்கு ஒரு சிரத்தையான பராமரிப்பாளர் இருந்தார்.”