காதல் கனவே...!

மார்கழி மாத மாலைப் பொழுதில்... நகர் முழுவதுமே பனிப் பொழிவால் மூடப்பட்டிருந்தது.

- வெ.இராம்குமார்

எதிரே போவோர் வருவோர் அனைவருமே பனி மனிதனாகவும், நிறமற்றவர்களாகவும் காட்சியளித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

வீதியில் நிறுத்தப்பட்ட கார்களோ, பனிப் பொழிவால், சிறு பனிக் குன்றுகளைப் போல காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தது.

சூரியனோ, தனது பணியை மாலை வேளையில் விரைவாகவே முடித்துக் கொண்டு ஓய்வெடுக்க சென்றுவிட்டது. பனிப் பொழிவால், தெரு விளக்குகள் இருள்வதற்கு முன்பாகவே ஒளிர ஆரம்பித்திருந்தது.

சென்னை மாநகரில், சற்று ஒதுக்குப்புறமாகவும்,கிராமிய மணம் மாறாமல் இருக்கும் இடம்தான் கதிர்வேடு .அங்கு ஆள் ஆரவாரமில்லாத இடத்தில் இருக்கிறது துர்கைதேவி ஆலயம்.

புதுப்பிக்கப்படாத, வண்ணப் பூச்சுகள் பார்க்காத ஆலயம்,மூர்த்தி சிறிதெனினும், கீர்த்தி பெரிது என்பார்களே.. அதுபோல, உருவத்திலும், வளர்ச்சியிலும் பார்த்தால், சிறிய ஆலயம் போன்று தோன்றினாலும், உள்ளே வீற்றிருக்கும் அம்மனின் சக்தியும்,அவள் மீது பக்தர்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும் மிகப் பெரியது.

குளிர்காலம் என்பதால், கோவிலுக்குள் கூட்டம் அதிகமில்லை, ஆங்காங்கே ஒரு சில பக்த,பக்தைகள், உடலில் கம்பளி ஆடையை போர்த்தி, உடல் குளிர்ச்சியை தணிக்கும் வகையில், கைகள் இரண்டையும், அழுத்தமாக தேய்த்து, கன்னத்தில் வைப்பதும், கை அக்குளுக்குள் வைத்து, உடலை உஷ்ணமாக்கும் விதமாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த கூட்டத்தின் நடுவே தனியாக தெரிந்தாள் அனிதா.

வந்தவர்களில் அவள் மட்டுமே அரிதாரம் பூசிக் கொள்ளாத, கம்பளி ஆடையணியாத பக்தை. குழப்பத்தில், கண்களைமூடி தியானித்திருந்தாள். அவளது உடலைப்போல மனமும் சோர்வாகயிருந்தது. சோர்வானாலும், அவளது இருபது இள வயதானது, முகத்தில் தனிப் பொலிவோடு காணப்பட்டது.

அர்ச்சகரோ, தனது பணியில் கவனம் செலுத்தும் விதமாக, அம்மனை அலங்காரம் செய்து, மேலும் அழகூ ட்டும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார். கையில் ஆயுதமின்றி, பக்தர்களுக்கு ஆசி வழங்கும் விதமாக அபய முத்திரையை கைகளிலும், சாந்த சொரூபத்தை விழிகளிலும், மலர்ச்சியை முகத்திலும், தைரியத்தையும், நம்பிக்கையையும் தனது உடலிலும், தேக்கி வைத்திருந்த, அம்மனோ, துன்பத்திலும், மனக் குழப்பத்திலும் வரும் பக்தர்களின் குறை தீர்த்து, அரவணைத்து அருள்பாலிக்கக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.