Nefes nefese kararlı

Suda olmayı bir yaşam biçimi olarak benimseyen Yasemin Ulucan, Filipinler'den aldığı derecelerle bir kez daha sevindirdi. Peş peşe düzenlenen CMAS Dünya Şampiyonası'ndan üçüncülük ve AIDA Asya Kupası'ndaki 81 metrelik dalışıyla en iyi kişisel derecesini alan Ulucan, ülkemizde yavaş ve emin adımlarla gelişmekte olan branşın kararlı bir temsilcisi olduğunu genç yaşta başarıyla ispatladı.

- YAZI: ELİF DİKMEN FOTOĞRAFLAR: ANDAÇ KAZAR

İki yarışmadan da dereceyle döndünüz, genel olarak nasıl geçti?

Genel olarak antrenman süreci çok güzel geçiyorken sanırım yeni bir yerde olmanın etkisiyle 1-1,5 aydır hastayım. Biz antrenmanlarımızı belli bir noktada pik yapacak şekilde planlıyoruz. Geldiğimde adaptasyon antrenmanlarını tamamladım ve tam “Daha da derinleşeceğim, güzel şeyler geliyor” derken hasta oldum.

Dünya Kupası çok keyifliydi benim için. Yeni bir yer görmüş oldum ama zor da bir adaydı aslında. Dalış okulu dışında yapabileceğimiz hiçbir şey yoktu. Yol kenarından muz alarak falan beslendim. Yarışma başladığı zaman, özellikle ilk gün, bütün bunların psikolojik yorgunluğu oldu. Yine de kendimi motive ettim. Dedim ki “Elinden gelenin en iyisini yap” çünkü buraya zorlukla geldim. İnanan ve destekleyen insanların olması, ailem, sponsorum, arkadaşlarım sağ olsunlar psikolojik olarak hep yanımdalardı. Üç branşta da katıldım ve tekrar bu adaya döndüm, yarışma oldu ve onu da genel sıralamada üçüncülükle bitirdim. Yarışmaya katılan en genç sporcuydum. Çok prestijli bir yarışmaydı; kadınlarda gelen dünya rekorlarının yanı sıra pek çok ulusal rekor da kırıldı. Ardından Panglao’ya döndüm. Burası Filipinler’in Kaş’ı gibi... O yorgunluğu atayım ve antrenman yapayım derken tekrar hasta oldum. Bu çok yıpratıcıydı. Çünkü aylardır hayalini kuruyorsun... Biz yarışmalarımızı altı aylık periyotlarla planlıyoruz. Yine de güzel bir derece Yarışmanın ilk günü 80 metreyi denedim ama kırmızı kartla bitti. Moral bozucu oldu tabii ama bunun asıl nedeni kendime çok güvenmem ve insanları yüzüstü bırakmış gibi hissetmemdi. Buradaki arkadaşlarımın desteğiyle kendi içime döndüm ve "Dünyanın sonu değil. Sonuçta sporun içinde kazanmak da var, kaybetmek de" dedim. Zaten kaybetmek olmasaydı başarılar da bu kadar değerli olmazdı. Rahat bir dalışla ikinci günü tamamladım.