வெள்ளச்சி!

கனத்துத் ததும்பும் மல்லிகை தோட்டத்திற்கு நடுவில் இருந்தது இளவரசியின் ஓலை வீடு.

- டெய்சி மாறன்

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் இளவரசி, பள்ளிக் கூடம் விட்டு வீட்டிற்கு வந்ததும் முதல் வேலையாக புறவாசல் பக்கம் போய் வெள்ளச்சியை கட்டியணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டப் பிறகுதான் வீட்டிற்குள்ளேயே செல்வாள்.

வெள்ளச்சி என்றால் இளவரசிக்கு உயிர். தன் அம்மாவின் திடீர் இறப்பு, அதைத் தொடர்ந்து திருமணமாகிப்போன அக்காவின் பிரிவு... இப்படி எல்லாவற்றிற்கும் வடிகாலாய் இருந்தது இந்த வெள்ளச்சிதான். இந்த ஒரு வருட காலமாக பேச்சுத் துணையாக இருந்ததுகூட வெள்ளச்சிதான். “வெள்ளச்சி..!” என்ற குரல் கேட்ட அடுத்த நொடியே ஓடி வந்து இளவரசியின் மடியில் சுருண்டு கொள்ளும். அதன் இதமான கதகதப்பு இறந்து போன தாயின் பரிசத்தை உணரச் செய்யும்.

நல்லதோ கெட்டதோ இளவரசியின் மனதில் உள்ளதை வெள்ளச்சியிடம்தான் பகிர்ந்துகொள்வாள்.

வெள்ளச்சிக்கென்று பெரிய கதையே இருக்கிறது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இளவரசி தன் அப்பா அழகப்பனோடு சந்தைக்குப் போன போது ஏலத்திற்கு வந்திருந்த வெள்ளச்சியை பார்த்தாள். முயல் குட்டிப்போல் முசுமுசுவென்று இவளைப் பார்த்து தலையை ஆட்டியது.

“அப்பா இந்த ஆட்டுக்குட்டியை எனக்கு வாங்கித் தர்றீங்களாப்பா..?” சிறு குழந்தையைப்போல் கேட்ட மகளை யோசனையோடு பார்த்தவர், தன் கால்சட்டை பாக்கெட்டை தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு சட்டென்று சம்மதித்தார்.

“சரி சரி வாங்கித்தரேன்! அதுக்கு என்ன தேவையோ அதையெல்லாம் நீதான் கவனிச்சிக்கணும் சரியா..." என்றவர், மகளின் ஆசையை நிறைவேற்றும் களிப்போடு ஆட்டுக்குட்டியை அடிமாட்டு விலைக்கு பேசி பாதிப்பணத்தை கொடுத்துவிட்டு மீதி அடுத்த வாரம் சந்தைக்கு வரும்போது கொடுப்பதாக வாக்களித்த போது, அழகப்பனின் பேச்சில் நம்பிக்கையற்று தலையை சொரிந்தான் ஆட்டுக்காரன்.

“என்னப்பா... அப்படி பார்க்கிறே? இந்த அழகப்பனுக்கு சொல்லொன்னு செயல் ஒன்னெல்லாம் கிடையாது! சொன்ன தேதிக்குள் உன் காசு கைக்கு வந்துடும் புரியுதா?” அவனுடைய பதிலுக்கு காத்திராமல் மகளை அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினார் அழகப்பன்.

மகிழ்ச்சியோடு ஆட்டுக்குட்டியை வீட்டிற்கு தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள் இளவரசி.

ஆட்டுக்குட்டியை பார்த்தவுடன் இளவரசியின் அண்ணன் வேலு கோபப்பட்டு கத்தினான்.

இளவரசிக்கு அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது. வாசற்படியில் குத்திட்டு அமர்ந்தாள்.