ગઈ કાલ ને આવતી કાલને જોડતી પેઢી..

દુનિયાના કોઈ પણ દેશ પાસે નહીં હોય એવું યુવાધન ભારત પાસે છે. આ યુવાનો કળા-વાણિજ્ય-વિજ્ઞાન-ટેક્નોલૉજી એમ વિવિધ ક્ષેત્રમાં પોતાનું શ્રેષ્ઠ પ્રદાન આપી રહ્યા છે, પરંપરાને નવી પાંખ આપી આપણી સંસ્કૃતિને નવી રીતભાતથી ધબકતી રાખવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા છે, અવનવી તક ઝડપી નવી ઊંચાઈ પ્રાપ્ત કરી રહ્યા છે. જો વડીલો એમને સમય અને સ્પેસ આપે તો આ પેઢી પુરબહારમાં ખીલી ઊઠશે, દેશને ખીલવશે.

- રામ મોરી

સમય બદલાયો છે.. આ વાક્ય દરેક પેઢી સાંભળે છે અને સંભળાવે છે. સંબંધ, વ્યવહાર અને વ્યાપારનાં સમીકરણો રોજેરોજ બદલાઈ રહ્યાં છે. યુવાનો પાસે નવા સમયની નવી શરતો છે, નવી વ્યવસ્થા છે, નવી દુનિયા છે અને જરાય અવગણી ન શકાય એવી બાબત કે નવી નવી સ્પર્ધા છે.

આપણા સમાજની પરંપરા છે કે યુવાનોના ખભા પર મા-બાપનાં અધૂરાં સપનાંઓનો ભાર હોય છે. એક એવી શિક્ષણ અને સમાજવ્યવસ્થામાંથી આપણે પસાર થયા છીએ કે ભવિષ્ય બાબતે યુવાનો ઉંમરના એક પડાવ સુધી ધુમ્મસમાં જ રહ્યા છે. કૉલેજ પૂરી કર્યા પછી એને સમજાય છે કે એનાં રસ-રુચિ તો કોઈ બીજા જ ફીલ્ડમાં છે અને પછી એકડે એકથી એ ક્ષેત્રમાં ઝંપલાવે. તમારી આસપાસના યુવાનો અને એમની કરિયર વિશે પૂછપરછ કરશો તો રસપ્રદ વિગતો મળશે. એમાંથી ઘણા એવા હશે જે ભણ્યા કંઈક અને આજે વ્યવસાય કંઈક બીજો જ કરી રહ્યા છે.

મા-બાપ તરફથી આ યુવાનો નાનપણથી સરખામણી સાંભળતાં આવ્યા છે. મામાનો, માસીનો, ફઈનો અને કાકાનો દીકરો-દીકરી શું ભણ્યાં અને આજે ક્યાં છે એનાં ઉદાહરણોનો ડૂમો એક આખી પેઢીના ગળે બાઝેલો છે. માર્કશીટ, પહેરવા-ઓઢવાની રીત, ખાવા-પીવાની બાબતો અને વ્યવહારમાં સતત સરખામણી અનુભવીને એક આખી પેઢી માનસિક રીતે થાકી ચૂકી છે. એક નજર આસપાસ કરીએ તો સમજાશે કે યુવાનોની સ્પ્રિંગ જેટલી દાબી હતી એનાથી બમણા જોરે ઊછળી છે.

આજની પેઢીની બે બાબતો એવી છે જે વડીલોને સમજાતી નથી. એક તો સંબંધોની સમજ અને બીજી કરિયરની પસંદ. મા-બાપ કે કુટુંબનાં પ્રેશરથી જે નહોતું ભણવું એ ભણ્યા, દેખાદેખીમાં ઢસરડો કર્યો ભણતરમાં એટલે હવે જ્યારે પગ પર ઊભા રહ્યા અને દુનિયા જોઈ તો આ પેઢીને અચાનકથી એ બ્રહ્મજ્ઞાન લાદ્યું કે જેને જે થવું હોય એ થાય, પણ અમારે તો મનગમતું કરવું છે. વર્ષો સુધી નહોતું ફાવતું એ ભણવું પડ્યું ને કરવું પડ્યું, પણ હવેની સવાર અને સાંજ અમારી છે, કરિયર અમારી છે તો પસંદગી પણ અમારી જ રહેશે. મા-બાપને આઘાત લાગે છે, દુઃખ થાય છે. એ ફળફળતા નિસાસા નાખે છે કે આ સંતાનો શું કરી રહ્યાં છે. આ પેઢીના મનમાં એવી વાત છે કે હવે કહીને નહીં, પણ કરીને બતાવવું છે.