HAYAL ALEMİNİN KAPISINDAN GERÇEKLİĞE GEÇİŞ...MEHMET SİNAN KURAN "BAŞKALARININ ONAYINA İHTİYAC DUYMADAN, HEP RESİM YAPTIM"

Mehmet Sinan Kuran'ın 'Post Narrative' isimli sergisi 6 Mayıs'ta CerModern'de kapılarını açtı. 15 Haziran'a kadar devam edecek olan sergi, çizimlerinde kendine özgü dünyasını baş döndürücü detaylarla zenginleştiren Kuran'ın popüler imgelerle içinde yaşadığı zaman dilimini eğlenceli bir şekilde görselleştiriyor. Ressam ile samimi ve sanat dolu bir söyleşi yaptık.

- 

Coğumuz karşı taraftan onay bekler. Onaylanma ihtiyacı, yaptığımız işe inanıp devam etmemizi kolaylaştırır. Tabii istisnalar dışında. Mehmet Sinan Kuran, resimlerini yaparken hiçbir zaman onaylanma ihtiyacı hissetmemiş. Uzunca bir süre kendi için resim yapmış. Defteri her daim yanındaymış. Aslında bir bakıma günlük tutmak ya da düşünce aktarma ve rehabilite olma süreci de denebilir. Daha sonrasında, 45 yaşındayken resimleri sanat izleyicilerine ulaşmaya başlamış. İyi ki de öyle olmuş! Biz onun eserlerine bakarken, kendimize dair pek çok şey görüyor ve onun sayesinde iç dünyamızla empati kurabiliyoruz.

HELLO!: Hep merak ettiğim bir şeyi sorarak başlamak istiyorum. Siz resim yapmaya geç başlamış bir sanatçısınız. Çocukken resimle aranız nasıldı? Resme başlamaya karar verdiğinizde; bu, sizin için sıfırdan başlamak mıydı, yoksa yarım kalan bir tutkuyu yeniden hayata geçirmek mi?

Mehmet Sinan Kuran: İkisi de değil. Ben hep resim yaptım. Hiçbir zaman ara vermedim. Bilinenden farkı; hep kendime yaptım. Gösterme ihtiyacı hissetmedim. Başkalarının onayına gerek duymadım. Yanımda hep defterim vardı. Kalemlerim vardı. Her fırsatta gördüğüm, etkilendiğim şeyleri resim yaparak defteri- me geçirdim. Aslında günlük tuttum ama yazarak değil, resim yaparak. 45 yaşımda sevgilim, "Senin gibi resim yapabilen bir insanın, başka işlerle uğraşması abesle iştigal, lütfen hep resim yap" demesiyle olayın gidi- şatı değişti. Resim yapıp satmaya başladım.

HELLO!: Çizimlerinize baktığımda tabir-i caizse 'kafamın içini' görüyor gibi- yim. Birçok şey bir arada... Siz de bilinçal- tınızın günlüklerini tuttuğunuzu söylemiş- tiniz. Sanırım çizimler hepimizin kafasının içini sembolize ediyor. Yine de bazen çok karmaşık olmuyor mu? Çizerken sabrınızın taştığı oluyor mu?