લખમીને સાચવો..

પતિ અડધો ભૂખ્યો રહે એ ચાલે, પણ એને લીધે કામવાળી છોડી જાય એ કેમ ચાલે?

- સુષમા શેઠ

મુકેશભાઈ સવારથી એમના એ ટુ ઝેડ મેડિકલ સ્ટોરમાં જાય એ પછી બપોરે દોઢ-બે વાગે ઘરે જમવા આવે. માર્ચ એન્ડિંગ હોવાથી એમનું હિસાબી કામકાજ વધી ગયેલું.

‘અઢી વાગ્યા. હવે ઝટ જમવા પધારો તો મારું રસોડું પતે. લખમી રાહ નહીં જુએ. વાસણ માંજ્યા વિના જતી રહેશે. તમે મોડા આવો છો ત્યારે ઈ બૌ બગડે છે. મારી સામે ડોળા કાઢે અને અમથાં અમથાં વાસણ પછાડે.’ ગીતાબહેને ફોન કરી કહ્યું.

સતત એક બાજુના કાન હેઠળ ખભાના ટેકે મોબાઈલ ફોન દબાવી રાખતી નાયલોનની ઘાટા લીલા રંગની જરી બોર્ડરવાળી સાડીમાં સજ્જ લખમીએ બે હાથ કમર પર ટેકવી મોઢું બગાડી છણકો કર્યો: ‘અગ્ગ બાઈ, સાહેબને એક જ જગાએ જવાનું ને પરત આવવાનું. મારે પાંચ જગાએ કામ હોય. પાંચ જગાએ જવાનું. એક જગામાં ખોટી થાઉં તો બીજે બધે મોડું થાય છે. બધા બોલે, કેમ મોડી આવી? કોઈ બોલે એ મને ગમે નથી છે. ચાલો, જલદી વાસણ ખાલી કરો. મારે મોડું થાય છે. સાહેબ વેલા જમવા આવતા નથી છે. મને રોજે મોડું કરાવો છો. કાલથી હું આવવાની નથી છે.’

લખમીના મગજમાં ઠસી ગયેલું કે દરેક ગુજરાતી વાક્યને અંતે છે બોલવાનું હોય છે. એના છે અને નથી વચ્ચે ગીતાબહેન અટવાયાં. કોઈ અજાણ્યાને લખમીની ઝલક દેખાઈ જાય તો એમ જ સમજે કે એ જન્મી ત્યારથી વાંકી ડોક અને પુષ્પા ઈસ્ટાઈલમાં એક બાજુનો ખભો ઊંચો લઈને જન્મી હશે. પહેલું વાક્ય અપુન ઝૂકેગા નહી બોલી હશે. સતત મોબાઈલ ફોનમાં વ્યસ્ત રહેતી લખમીના કાન અને ખભા વચ્ચે ફોન ખોસેલો રહેતો. બીજી તરફ, એના હાથ કામ કર્યા કરતા.

મુકેશભાઈ ફોનમાં ઉશ્કેરાયાઃ ‘હું બહારથી ટિફિન મગાવી લઈશ. તું જમી લે. આજે મારી રાહ ન જોતી. ઘણું કામ બાકી છે. કો’ક દા’ડો મોડું થાય વળી.’