YENİ YIL ESKİ BEN

2026 hedefleriniz hazırsa, itiraf ediyorum ki hala 2023'teki listemi açmadım. Bu yıl tek hedefim hatalarımı kabul etmek ve tekrarlayacağım ritüellerimle olduğum versiyonu korumak. Acaba artik tamamen yenilenmek değil de aynı kalabilmek daha büyük cesaret gerektiriyor olabilir mi?

- ALARA DEMİREL

YENİ YIL YAKLAŞIYOR ve kendimizi bir kez daha “kendinin yeni versiyonu” olma telaşının içinde buluyoruz. Onu bizlerin icat ettiğini unutmuş gibi, lineer takvim değişince kişiliklerimiz de güncellenmeliymiş gibi geliyor. Özellikle de sosyal medyada “reset season” başlıyor: İnsanlar sabah rutinlerini revize ediyor, kristallerini şarj ediyor, karakter gelişimleri için listeler çıkarıyor. Ama ben kararımı verdim: Bu yıl yeni biri olmayacağım. Aynı şarkıları dinleyeceğim, aynı parfümü süreceğim, aynı kombinleri yapacağım, belki aynı hataları bile tekrarlayacağım. Çünkü bazı tekrarlar, hatta değişmeme kararı, oldukça çağdaş bir hayatta kalma biçimi gibi gelmeye başladı. Sıkışıp kalmaktan ya da travmatik tetiklere saplanmaktan bahsetmiyorum; daha çok, kendini sabitleyebilmenin bir direnç yaratmasından bahsetmeye çalışıyorum. Şu çağda “aynı kalmak” bile başlı başına radikal bir eylem değil mi? Belki “yeni yıl, yeni ben” çağrısına cevap vermek yerine, bu kez “eski benle kalmak” da bir direniş biçimi desem çok mu abartırım? Neyse ne; bu yıl, kendimi güncelleyeceğim ama sıfırlamayacağım. Zaten hala yükleniyorum.

YENİ OLMA BASKISININ KÜLTÜREL KÖKENİ

Yeni yıl yeniden başlama ritüelinin gölgesinde, aslında bambaşka bir dinamik işliyor: Yenilenmek, spiritüel bir karar gibi görünse de günümüz tüketim kültürünün en çağdaş maskesi. Zamanın “dönüm noktası” olarak kurgulanışı, bizi geçmişe dönük bir arzuya yani nostaljiye doğal biçimde yönlendiriyor. Akademik çıktılar da yıl sonu gibi sembolik tarihlerde insanların ait olma ihtiyacının güçlendiğini; bu duygunun da geçmişe dönük alışkanlıklara ve nostaljik tüketime kapı araladığını gösteriyor.