ગેરસમજના ગુણાકાર અણધાર્યું વૅકેશન મળ્યું, પણ એ રજા તો મને સરવાળે બહુ મોંઘી પડી.

જોર સે ચિલ્લા કર મુઝે જાડા બોલા ઔર અબ જૂઠ બોલતા હૈ? પૂરે મહોલ્લેને સૂના..

- રાજુ પટેલ

‘પટેલભાઈ, એક મિનિટ.'

મારી સોસાયટીમાંથી હું બહાર ચુપચાપ સરકી જવા માગતો હતો, પરંતુ પાછળથી એક નારીસ્વરે રોકતાં મારે અનિચ્છાએ જોવું પડ્યું. એ અમારા આખા મકાનનાં માસી એવાં વિમળાબહેન હતાં. હું કંઈ બોલું એ પહેલાં મારા હાથમાં એક થેલી આપતાં બોલ્યાં: ‘આટલા ઘઉં નાકા પરની ચક્કીમાં આપતા જાઓ ને.. પ્લીઝ.’

ના પાડવાની મને ચૉઈસ નહોતી. પરાણે સ્મિત કરી મેં કહ્યું: ‘સારું.’

‘કહેજો કે ૧૦૫ નંબરના ફ્લૅટના ઘઉં છે. પંજાબી જાડા પીસે.’

હું ગૂંચવાયો. મેં વિમળા માસીને પૂછ્યું: ‘૧૦૫ તો તમારો ફ્લૅટ નંબર છે, પણ પંજાબી? એટલે અરોરા? એમનો ફ્લૅટ નંબર તો ૨૦૨ છે ને?’

‘એ પંજાબી નહીં.’

‘તો બીજું કોણ પંજાબી છે આપણી સોસાયટીમાં?'

‘મને કોઈ પંજાબીનું કામ નથી, ભાઈ.’ વિમળા માસીએ મારા જ્ઞાનમાં અભિવૃદ્ધિ કરીઃ ‘પંજાબી જાડા પીસવાનું એટલે ઘઉંનો લોટ જાડો રાખવાનો. એમાં તમને ખબર નહીં પડે. તમને કહ્યું એટલું ચક્કીવાળાને કહેજો. એ સમજી જશે.’

વિમળા માસીએ આપેલી થેલી મેં લીધી.. થેલીના ઘઉં તરફ ચીડ સાથે જોતાં. ચીડ એટલા માટે નહીં કે મારે એ કામ કરવું પડશે. ચીડનું કારણ એ કે મારે કોઈ નવા લોચામાં પડવું નહોતું. દિવાળી નિમિત્તે અમારી ઑફિસનું રિનોવેશન શરૂ થયું હતું. દિવાળી પત્યાને પંદર દિવસ થવા આવ્યા, પણ અમારા મોતીવાલા સાહેબ હજી લંડનથી પરત નહોતા આવ્યા એટલે અમને અણધાર્યું વૅકેશન મળી ગયું હતું.

આમ તો એક રીતે આ સારી વાત કહેવાય, પણ છેલ્લા કેટલાક દિવસોમાં હું ખૂબ હેરાન થઈ ગયો હતો. એટીએમમાંથી મળેલી નકલી નોટ અને પછી એક લેડીઝ રૂમાલને કારણે હું ફસાઈ ગયો હતો. કદાચ મારી ગ્રહદશા માઠી ચાલી રહી હતી. આફતો મને જાણે સરનામું શોધી શોધીને ગળે વળગી રહી હતી. આ કારણે હું કોઈ પારકી પંચાતમાં પડવા માગતો નહોતો.

હજી નીચે ઊતરું ત્યાં પડોશી સાવંતની પત્નીએ પણ કામ આપી દીધું. ‘ઑફિસે જાઓ છો?’ એમણે મને પૂછ્યું.

‘ના, આમ જ નીચે.’ મેં અસ્પષ્ટ જવાબ આપતાં તરત જ એમણે તો ફરમાન આપી દીધું: ‘આવતી વખતે કશ્મીરી મરચાં લઈ આવજો.’ મેં હકારમાં માથું ધુણાવ્યું અને આગળ વધ્યો.