Hikayeler denizinde

Şansı, tutkusu ve bir öyküsü olan seyahatleriyle gezmekten fazlasını yapan Oğuz Otay, çok yönlü kişiliğini hayatının tüm alanlarına yansıtıyor. Profesyonel yaşamı devam ederken sosyal medyadan keyifle takip ettiğimiz hesabı Gezmek Yetmez, Kafa Radyo'da süregelen programına da hayat veriyor. Yirminci yılında yeniden basılan Efendi Kaptan Kurtar Bizi! Mesudiye Zırhlısı'nın Kırk Yılı kitabının da yazarı olan Otay ile Moda'da buluştuğumuzda ise denizin hakkını veriyoruz çünkü 'ısrarla' yürüdüğü tüm yollar, eninde sonunda maviliklere çıkıyor...

- ELİF DİKMEN

Bir hikaye anlatıcısı olarak sizin hikayeniz nedir?

Ben meslek seçimini yanlış yapmış 35 yıllık bir beyaz yakalıyım. Hal böyle olunca alternatif birtakım aktiviteler arıyor insan. Özellikle okuyorsun, yazıyorsun, geziyorsun... Aldığım eğitim de multidisipliner olduğu için hayatı o şekilde yaşamaya başlıyorsun. İş hayatının yarattığı stresi telafi etmeye çalışıyorsun. Benim asıl hikayem şöyle başlıyor; annem-babam milli sporcu ve kırk günlükten beri seyahat ederim. Fakat asıl entelektüel dönüşüm, dört sene yaşadığım Suudi Arabistan'da olmuştu. Orada yapacak çok fazla bir şey yok. O yüzden Osmanlı coğrafyası diyerek geziyorsun ve Kızıldeniz'de dalabiliyorsun. Batık dalışı kadar ilk yardım da yapan bir balıkadamım. 1997-98 yıllarında izin için Türkiye'ye geldiğimizde Çanakkale Boğazı'nda dalmak istemiştim. Hava koşulları izin vermemişti. Mesudiye Zırhlısı'nın hikayesini de duyuyordum ve merak edip araştırmaya başladım. Araştırdıkça buradan bir yazı hatta kitap çıkar mı derken gelişti... Onun dışında hep seyahat etme şansım oldu. İş hayatım da seyahatle ilgiliydi. Bir şansım da kamu yönetimi okumaktı. Sosyolojiden matematiğe, hukuktan felsefeye her şeyi öğretir. Dolayısıyla multidisipliner olmak hayatımın ayrılmaz bir parçası. Denize, dalışa olan merakım, kitap ve obje toplamayı, koleksiyonculuğu getirdi. Kitap toplamak, daha çok okuyup yazmayı getirdi vs. Dalışın da etkisiyle hep denize yakın biri oldum. Çanakkale'de öğrencilere bir TEDx konuşması yapmıştım. Onlara “Çanakkale'de yaşıyor olmak bir lütuf” demiştim. Çünkü bu coğrafyada yaşayan herkes, her genç mutlaka denizle, tarihle, kültürle mayalanır ve ben bugün ne yapıyorsam orada büyüdüğüm için yapıyorum.

Bir tekne hayaliniz olmadı mı?

“Tekne hayali olmayan var mı?” diye sormak lazım! (Gülüyoruz) Tartışmasız olarak da yelkenli tabii ki. Lisanslarım da var. Olur mu, olmaz mı bilmiyorum ama hayalim, tekneyle açılmaktan ziyade içinde okumak, yazmaktır.