மாலை நேரத்து நடனம்!

மரங்கள் சூழ ஒரு வனம் போல அமைந்திருக்கும் மிகப் பெரிய உயர்தரத் தனியார் பள்ளி.

- பத்மா அர்விந்த்

அதற்குள்நுழைய வலது லேனில் திரும்பியபோது எப்போதும் போல நிறைய நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. தலைவலி கொஞ்சம் அதிகமாகி இருந்ததால் (அதற்கான மாத்திரை போட்டுக்கொண்டு) சீக்கிரமே கிளம்பிவிட்டேன். இல்லாவிட்டால் நியுஜெர்சியின் பிரதான 287 சாலையில் ஊர்ந்து வரவே ஒரு மணி நேரம் பிடித்திருக்கும். பெயர்தான் விரைவுச் சாலை!

காரை நிறுத்திவிட்டுச்சித்தாவின் வகுப்பை நோக்கி நடக்கும் போதே எதிரே சிரித்த முகத்துடன் ஓடி வந்து முட்டி அனைத்துக்கொண்டான். பதின்மூன்று வயதாகப்போகிறது, இன்னும் ஐந்து வயதென்ற நினைப்பு! ஒரே குழந்தையாக இருப்பதால் அதீத செல்லம். ஆனாலும் இந்தச் செல்லமும் கொஞ்சலும் வேண்டியிருந்தது. கட்டிப்பிடித்தவாறே காருக்குச் சென்றோம்.

பையைப் பின் பக்கம் வைத்துவிட்டு முன்னால் உட்கார்ந்து அநிச்சையாய் சீட் பெல்ட்டை போட்டவாறு “என்னம்மா இன்னிக்கு சீக்கிரம்” என்றான்.

“கொஞ்சம் தலைவலி, ஆமாம் இன்னிக்கு என்ன சித்தா ரொம்ப சிரிச்ச மூஞ்சியா இருக்க. என்ன நியூஸ்?” என்றேன். படிப்பதென்னவோ எட்டாம் வகுப்பு ஆனால் அமெரிக்காவில் பிறந்து வளர்வதால் தமிழ் இன்னும் ததிங்கிணத்தோம்தான்.

“நீ கெஸ் பண்ணேன்” என்று சொல்லி ஓரக்கண்ணால் சிரிப்புப் பொங்க பார்த்த மகனுடன் விளையாட எனக்கும் ஆர்வம்தான்.

என்னவாக இருக்கும்? இங்கே பள்ளியில் யார் முதல் ராங்க் என்றெல்லாம் சொல்வதில்லை, எதேனும் விளையாட்டாக இருக்கும்.இவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பானோ? இருக்காதே. இன்னும் நாள் இருக்கிறதே. இசை, இவன் தான் ஆர்கெஸ்றாவில் லீட் வயலினிஸ்ட்டாயிற்றே.

ஏதேனும் சுற்றுலாவாய் இருக்கும் என்று சர்வ நிச்சயமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்எனும் நம்பிக்கையுடன்

“எங்க டிரிப்?” என்றேன்

“அதான் இல்லைம்மா.”

“ நீ தோத்தாச்சு”

“வீ ஆர் ஹவிங் அவர் ஃபர்ஸ்ட் மிடில் ஸ்கூல் டான்ஸ் , சித்தா ரொம்ப ஹாப்பி’’

“வ்வ்வ்வ்வாட்? சோ சூன்?”என்றேன் திகைப்போடு.

வீடு வந்தும் இன்னும் திகைப்பில் இருந்து மீளவில்லை. இன்னும் 12 வயதாகவில்லை அதற்குள் முதல் நடனமா? என்ன இது?