ചിരിപ്പിച്ച് ചിരിപ്പിച്ച് വലിയ ചിരിയായ ഒരാൾ

ഉരുകിത്തിളച്ച ഉച്ചവെയിലിൽ മൺകുഴിയുടെ തണുപ്പിൽ ഇന്നസെൻറ് തനിച്ചായി....ചിരിപ്പിച്ചു മരിച്ച ഇരിങ്ങാലക്കുടക്കാരന്റെ ഓർമയിൽ...

- ശ്രീകാന്ത് കോട്ടയ്ക്കൽ

സ്വർണമഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള പതിവ് ജുബ്ബ ധരിച്ച്, സ്വർണഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടവെച്ച്, വെളുത്ത ഗ്ലൗസണിഞ്ഞ കൈകളിൽ കൊന്തപിടിച്ച്, ചില്ലുപേടകത്തിൽ നീണ്ടുനിവർന്നുകിടക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തിന്റെ യാതൊരു കോണിലും ചിരിയുടെ കുഞ്ഞുതരികൾ പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. ഇന്നസെന്റ് മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ഈ കിടപ്പിൽ, തനിക്കുചുറ്റും നടക്കുന്ന എന്തിനെയെങ്കിലും നോക്കി അദ്ദേഹം ഊറിച്ചിരിക്കുമായിരുന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ ഇന്നസെന്റിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു അർധ മന്ദഹാസത്തിന്റെ നിഴലുകൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ജാഗ്രത്തിൽ മാത്രമല്ല സ്വപ്നത്തിലും സുഷുപ്തിയിൽ പോലും ഇന്നസെന്റിൽ ചിരിയുടെ അലകളുണ്ടായിരുന്നു.

ആ ചില്ലുപേടകത്തിനുചുറ്റും വൃത്തത്തിലൊഴുകുന്ന നാനാവൃന്ദമായ ജനങ്ങൾ പരിചിതർ, പ്രശസ്തർ, പ്രഭുക്കൾ, പാവങ്ങൾ. മരണത്തെയും മരണവീടുകളെയും താൻ കടന്നു പോന്ന പല മരണാവസ്ഥകളെയുംകുറിച്ച് കഥകൾ കെട്ടിപ്പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ ഒന്നുമറിയാതെ കിടക്കുകയാണ്. ഒറ്റത്തവണയെങ്കിലും ആ ശരീരത്തിൽ ജീവൻ ജ്വലിച്ച് ഇന്നസെന്റ് ഉണർന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഞാൻ മോഹിച്ചു. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ എന്തായിരിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ഡയലോഗ്? തല ചരിച്ച്, ഊറിച്ചിരിച്ച് അദ്ദേഹം ചോദിക്കും: “എല്ലാരുണ്ടല്ലോ? എന്നാൽ ഞാനൊരു സത്യം പറയട്ടെ, ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല. എല്ലാരേം ഒന്നിച്ച് ഈ മിറ്റത്ത് ഒന്ന് കൊണ്ടുവരാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാ. എങ്ങനെണ്ട്? മമ്മൂട്ടം മോഹൻലാലിനേം സുരേഷ്ഗോപിയേം ദിലീപിനേം മഞ്ജുവാര്യം എല്ലാം കണ്ടില്ലേ? തൃപ്തിയായില്ലേ എല്ലാർക്കും?'' കാരണം എൻ.എൻ.പിള്ളയെപ്പോലെ തന്റെ മരണരംഗം പലതവണ സങ്കല്പിച്ച് ചിരിച്ച യാളായിരുന്നു ഇന്നസെന്റും.

പാതിരാത്രി കഴിയുംവരെയും ജനങ്ങൾ ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇന്നസെന്റിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ റീത്തുകൾ കുമിഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ കാറിൽ ഇരിങ്ങാലക്കുട അങ്ങാടിയിൽക്കൂടി കടന്നുപോവുമ്പോൾ ഒരു റീത്ത് കടയുടെ മുന്നിൽ കാർ ബ്ലോക്കിൽപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ആ റീത്ത് കടയിലേക്കു നോക്കി ഇന്നസെന്റ് പറഞ്ഞു: “

ഇരിങ്ങാലക്കുടേലെ റീത്ത് കച്ചവടക്കാർ കാശുകാരാവുക എന്റെ മരണത്തോടെയായിരിക്കും ട്ടാ. എന്റെ മരണത്തോടെ ഇബര് ഈ കച്ചോടം തന്നെ നിർത്തുമോ എന്നും നിയ്ക്ക് പേടിണ്ട്.

ഇന്നസെന്റിനെ കണ്ട് കടക്കാരൻ ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം കാറിലിരുന്ന് പറഞ്ഞു: