இலங்கை புதிய அரசியலமைப்பொன்றின் முக்கியத்துவம்

நீண்ட காலமாக, அதிகாரம் ஒரு மையத்தில் குவிக்கப்பட்ட ஓர் அமைப்பில் நாம் வாழ்ந்தோம். இது ஜனநாயகத்தின், பொறுப்புணர்வின் மற்றும் வெளிப்படைத் தன்மையின் குரல்களை ஒடுக்கியுள்ளது. மேலும், இது அனைத்து இலங்கையர் களுக்கும் நீதி மற்றும் சமத்துவத்தை வழங்கத் தவறியுள்ளது.

- லயனல் போபகே.

இலங்கையின் அரசியலமைப்புப் பயணம் பல கட்டங்களைக் கடந்து வந்துள் ளது. 1931 இல் டொனமூர் அரசியலமைப் பிலிருந்து, 1948 இல் சோல்பரி அரசிய லமைப்புக்கு, அதன் பிறகு 1972 மற்றும் 1978 இல் இரண்டு குடியரசு அரசியல மைப்புகளுக்குப் பயணித்தது. 1978 ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு, செயல்பாட்டுத் தலைமைத்துவத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. இது எங்களது வரலாற்றில் மிகவும் சேதம் ளிக்கும் அதிகாரப் பருவமாக அமைந்தது.

இந்த அமைப்பு, நிறுவனங்களைவிட நபர்களுக்கு அதிகாரத்தை வழங்கியுள்ளது, பாராளுமன்றங்களைவிட ஜனாதிபதிக ளுக்கு மேலாதிக்கம் வழங்கியுள்ளது, பல் தொகுதித்தன்மையைக் கடந்து பெரும்பான் மைவாதத்துக்கு வலுவூட்டியுள்ளது.

1977 க்குப் பிறகு நடந்த ஒவ்வொரு தேர் தலிலும் அரசியல்வாதிகள் செயல்பாட்டுத் தலைமைத்துவத்தை அகற்றுவதாக வாக் குறுதி அளித்துள்ளனர். ஆனால், ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, அந்த வாக்குறுதிகள் மறக்கப் படுகின்றன. காரணம் தெளிவாக உள்ளது. இந்த அமைப்பு மக்களுக்காக அல்ல, பத வியில் இருக்கும் நபர்களுக்காக பாதுகாக் கப்படுகிறது. இது கட்டுப்பாடில்லா செயல் அதிகாரத்தை வழங்குகிறது, பாராளுமன்ற மேற்பார்வையை குறைக்கிறது, மற்றும் எல்லா அதிகாரத்தையும் கொழும்பில் மையப்படுத்துகிறது. இதனால் வட மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகள் உட்பட பல சமூகங்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதை உணர்கின்றன.

நாம் ஓர் அடிப்படையான ஆனால் ஆழ மான கேள்வியை கேட்க வேண்டும். ஒரு அரசியலமைப்பின் நோக்கம் என்ன?

அது வெறும் சட்ட ஆவணம் அல்ல; அது ஒரு நல்லாட்சிக்கான வரைபடம் மற்றும் நம்முடைய ஒட்டுமொத்த மதிப்புகளின் பிரதிபலிப்பு. அது ஒவ்வொரு குடிமக னுக்கும் சமத்துவம், நீதி மற்றும் மரியா தையை உறுதி செய்யவேண்டும்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இலங்கையில் அரசி யலமைப்புகள் பெரும்பாலும் அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்தும் கருவிகளாகவே பயன்ப டுத்தப்பட்டுள்ளன.