அகதி என்ற நிலையிலிருந்து வெளியேறுவது கண்ணியமான வாழ்க்கையை மீட்டெடுப்பது

இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் அண்மையில் இடம்பெற்ற ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பில்லாத இரு சம்பவங்கள், 30 வருடங்களுக்கும் அதிகமான காலமாக வாழ்ந்துவரும் இலங்கை அகதிகளை நாடு திருப்பி அனுப்புதலுடனும் உள்நாட்டில் ஒருங்கிணைப்பதுடனும் தொடர்புடைய பிரச்சினை மீது கவனத்தைக் குவிக்க வைத்திருக்கிறது.

- தி.இராமகிருஷ்ணன்

முதலாவது சம்பவத்தில், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்பு சட்டத்தின் கீழ் குற்றவாளியாகக் காணப்பட்ட அகதியொருவருக்கு விதிக்கப்பட்ட சிறைத்தண்டனையை பத்து வருடங்களில் இருந்து ஏழு வருடங்களாக குறைத்த சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் தலையீடு செய்வதற்கு இந்திய உச்சநீதிமன்றம் மறுத்தது.

தனது தண்டனை முடிவடையும் போது இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறுவதாக உயர்நீதிமன்றத்துக்கு உத்தரவாதம் வழங்கிய குற்றவாளி தனது தண்டனை முடிவடைந்த நிலையில், இந்தியாவில் குடியேறும் நோக்குடன் உச்சநீதிமன்றத்தை நாடினார். அதை விசாரணை செய்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் இரு நீதிபதிகள், "உலகம் பூராவும் இருந்து வரும் அகதிகளுக்கு இடம்கொடுக்க இந்தியா ஒரு தர்மசத்திரம் அல்ல" என்று எழுத்தில் அல்ல வாய்மூலமாக கூறினர். இந்திய நீதிமன்றங்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் அகதிகள் தொடர்பில் மிகவும் அனுதாபமாக நடந்துகொண்டிருந்ததால், இந்த நீதிபதிகளின் கருத்து அகதிகளுக்கு பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

மற்றைய சம்பவத்தில், தமிழ்நாட்டில் பல வருடங்களை கழித்த பிறகு தனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் இலங்கைக்கு திரும்பிய எழுபது வயதான ஒரு அகதி யாழ்ப்பாணத்தின் பலாலி விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியபோது அதிகாரிகளினால் தடுத்துவைக்கப்பட்டார். இது அவருக்கு பெரிய கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. "செல்லுபடியாகக்கூடிய ஆவணங்கள்" இல்லாமல் அவர் இலங்கையை விட்டு வெளியேறியதே தடுத்து வைக்கப்பட்டமைக்கான காரணமாகக் கூறப்பட்டது. அவர் இலங்கை திரும்புவதற்கு சென்னையிலுள்ள அகதிகளுக்கான ஐக்கிய நாடுகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகமே அனுசரணை செய்தபோதிலும்கூட அவர் தடுத்து வைக்கப்பட்டார்.