அவளுக்கென்று ஓர் இடம்

“என்னது, 25 வெள்ளியா?” ஆத்திரமும் அதிர்ச்சியும் கலந்த குரலில் கேட்டேன்.

- சித்ரா தணிகைவேல்

“வாரநாள் என்பதால்தான் இவ்வளவு குறைவு; இதுவே வார இறுதின்னா, ஒரு மணி நேரத்துக்கு 30-35 வெள்ளி. அதுவும் ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடியே பதிவு செய்து வைக்கணும்,” பதில் சொன்னாள் பகுதிநேரப் பணிப் பெண்களுக்கான முகவர்.

“எங்களுக்கு ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வந்து வேலை செய்து குடுத்தாப் போதும்!”

"குறைந்தது ஐந்து மணி நேரத்துக்குத்தான் அனுப்புவோம். அதுதான் எங்க நிறுவனத்தோட பணிப் பெண்களுக்கான அடிப்படை வேலை நேர அளவு," கூறி விட்டுத் தொடர்பைத் துண்டித்தாள் முகவர்.

எரிச்சலுடன் போனை டீபாயின் மேல் வீசிவிட்டு நாற்காலியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தேன்.

ரொம்பப் பசித்தது. அடுக்களைக்குச் சென்று குளிர்பதனப் பெட்டியைத் திறந்தேன். காய்கறிகளையும் பழங்களையும், இன்னும், சின்னச்சின்னப் பொருள்களையும்கூட அழகாய்த் தனித்தனியாய், அதனதற்கான பெட்டிகளில் அடுக்கிவைத்திருந்த ராஜியின் நேர்த்தி கண்டு வியந்து நின்றேன்.

பிள்ளைகள் முதன்முதலாகத் தாமாகக் கலந்துகுடித்த இன்ஸ்டன்ட் காப்பியின் கவர்களும், காப்பிக் கோப்பைகளும் அடுப்பு மேசைமேல் இருந்தன; கடையிலிருந்து வாங்கிய உணவில் பாதிக்கும் மேல் உண்ணப்படாமல் மீந்துபோன உணவுப் பொருள்களுடன் தட்டுகளும் இருந்தன. அவளில்லாத அடுப்பங்கறையை ஏனோ பார்க்கப் பிடிக்கவில்லை.

காலை ஆறரை மணிக்குள்ளாகப் பம்பரமாய்ச் சுழன்று பகல் உணவைத் தயாரித்து, மேசையில் வைத்துவிடுவாள்!

எங்கள் மூன்று பேருக்கும் பிடித்ததுபோல் விதவிதமான மதிய உணவை டப்பாக்களில் கட்டி மறக்காமல் எடுத்துச் செல்கிறோமா என்று கவனித்துப் பார்ப்பாள்!

கட்டிலில் சுருண்டு படுத்திருக்கிறாள்.

இப்படியெல்லாம் படுப்பவளில்லை!

இருவாரங்களுக்குமுன் திடீரென்று அவளிடமிருந்து அழைப்பு.

“கொஞ்சம்... சீக்கிரம்... வர முடியுமா?” திக்கித் திணறித்தான் பேசமுடிந்தது அவளால்.

“என்ன ஆச்சு?” பதறிவிட்டேன்.

“கே.கே... போகணும், ரத்..” அதற்குமேல் அவள் பேசியது கேட்கவில்லை.

ஜீரோங்கிலிருந்து காமன்வெல்த்துக்கு வெறிபிடித்ததுபோல் எனது வண்டியைச் செலுத்தினேன்.