அன்புபேசி

உணவு மேஜை மேல் அலைபேசி இருந்தது. அதன் மேல் பதி்னைந்து வயது ஷைலஜாவின் கை இருந்தது. அது அலைபேசித் திரை மீது மேலும் கீழுமாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.

- கல்பனா சன்யாசி

சிறப்புப் பரிசு ரூ.2,500

“தட்டைப் பார்த்து சாப்பிடு ஷைலு”, அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்த மகளிடம் சொன்னாள் பாவனா.

ஷைலஜாவின் குனிந்த தலையோ நிமிரவே இல்லை. அவளின் பார்வையும் ஒரு கையும் அலைபேசியை விட்டு அகலவும் இல்லை.

இன்னொரு கை தட்டில் இருந்த உணவை இயந்திரத்தனமாக அளைந்து கொண்டிருந்தது.

அவளிடமிருந்து ஒரு முணுமுணுப்பான, “ம்” மட்டுமே பதிலாக கிடைத்தது அம்மா பாவனாவின் பேச்சுக்கு.

சடாரென ஷைலஜாவின் கையிலிருந்து அலைபேசியைப் பறித்தாள் பாவனா. “எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன் நான்? சாப்பிடும் போது மொபைலைப் பார்க்காதேன்னு? சொன்னா கேக்கமாட்டியா?”

“அப்புறம் கேக்கிறேன். இப்ப மொபைலைக் கொடும்மா. பாதி சாட்டிங்கில் இருக்கேன்.”

“அதென்ன எப்ப பாரு சாட்டிங்? முதல்ல சாப்பிடு. அப்புறமா சாட் பண்ணலாம்.”

“இப்ப மொபைலைக் கொடுக்கப் போறியா இல்லியா?”

“சாப்பிட்டு முடி. தர்றேன்.”

“ச்சே”, உணவுத் தட்டை வேகமாக தள்ளிவிட்டாள் ஷைலஜா. அது ‘தடால்’ என ஒரு பெரும் சத்தத்துடன் மேஜையிலிருந்து கீழே விழுந்தது.

உணவு தரையெங்கும் சிதறியது.

முறைத்தபடியே அங்கிருந்து அகன்றாள் ஷைலஜா.

மகளைப் பார்த்து விக்கித்துப் போனாள் பாவனா.

அறைக்கதவு ‘டமால்’ என்ற பெரும் சத்தத்துடன் சாத்தப்பட்டது, ஷைலஜாவால்.

பாவனா தன்னருகே அமர்ந்து உணவருந்திக் கொண்டிருந்த கோமதியைப் பார்த்தாள். கோமதி பாவனாவின் அம்மா. ஷைலஜாவின் பாட்டி.

“என்னப் பண்ணிட்டுப் போறாப் பாத்தியா உன் செல்லப் பேத்தி?”

சிதறிக் கிடந்த உணவுப் பருக்கைகளை துடைத்துக்கொண்டே சொன்னாள் பாவனா. “அம்மா மேலயும் மரியாதை இல்லை. சாப்பாடு மேலயும் மரியாதை இல்லை.”

“சின்ன வயசுதானே? இந்த வயசு அப்படிம்மா. நாமதான் புரிஞ்சி நடந்துக்கணும் பாவனா.” என்றாள் கோமதி.

“என்னமோ போ. எப்பவும் நீ உன் பேத்திக்கே சப்போர்ட் பண்ணு.” மேலும் உணவைத் தொடர மனமில்லாமல் எழுந்துகொண்டாள் பாவனா. அவளின் உள்ளமெங்கும் ஷைலஜா குறித்தக் கவலை அலைகள் திரண்டெழுந்தன.

அவளுக்கு ஒன்றுமே புரிபடவில்லை. அப்படி என்னதான் இருக்கிறதோ அந்த அலைபேசியில்? அப்படி இருபத்து நாலு மணி நேரமும் அதைக் கட்டிக்கொண்டு அழுவதற்கு?

நள்ளிரவில் விழிப்பு வந்து பார்க்கும் போதெல்லாம் போர்வைக்குள்ளிருந்து அலைபேசி வெளிச்சம்.