வருந்த வைக்கும் திருமண விருந்துகள்!

சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் வீட்டுத் திருமணம். குடும்பத்தோடு வந்துவிட வேண்டும் என்று அன்புக் கட்டளை வேறு.

- இரா.பிரபாகர்

மட்ட மத்தியானத்தில் முகூர்த்தம். வேலை நாள் வேறு. குடும்பம் கொந்தளித்துவிடும் என்பதால் நானும் இன்னொரு நண்பரும் சேர்ந்து போவது என்று தீர்மானித்திருந்தோம். இப்போதெல்லாம் திருமணங்களில் குடும்பத்தினரைத் தவிர முகூர்த்த நேரத்தில் யாரும் இருக்கவேண்டுமென்று  நினைப்பதில்லை. திருமணவீட்டாரும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. 10 மணிக்கு முகூர்த்தமென்றால் 12 மணிக்குமேல் போனால் சரியாக இருக்கும் என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டோம். வேறென்ன, சாப்பிட சரியான நேரமாக இருக்கும் என்பதுதான்.  நாங்கள் மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தபோது கூட்டம் அலை மோதியது. பெரிய மண்டபம். அளவில்லாத ஆடம்பரம். ஒரே மகனல்லவா! மணமக்களை வாழ்த்தி பரிசோ, பணமோ கொடுத்துவிட்டு பின் விருந்துண்ணச் செல்வது என்பதெல்லாம் கலாவதியாகி பலகாலமாகிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் திருமணங்களில் கலந்துகொள்வதில் சில அநாகரிகமான நடைமுறைகள் சகஜமாக புழக்கத்திற்கு வந்துவிட்டன. இப்படி  சாப்பிட்டபின் மணமக்களை வாழ்த்துவதும் அவற்றில் ஒன்று. வாசலில் சில சிறுமிகள் பட்டுப்பாவாடையில் கல்கண்டு, பன்னீர் செம்பு சகிதம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருந்ததைத் தவிர ‘வாங்க..' என்று வரவேற்க யாருமில்லை. திருமணவீட்டாரின் குடும்பத்தினர் யாராவது வாசலில் நின்று கைகூப்பி ‘வாங்க... வாங்க‘ என்று வரவேற்பதெல்லாம் பழைய கதை. குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் மேடையில் இருப்பார்கள். புகைப்படம் மற்றும் வீடியோக்களில் இருந்தாகவேண்டுமே. விருந்தினர்களை வரவேற்பதைவிட வரலாறு முக்கியமல்லவா?

மணமக்களை வாழ்த்த நின்றிருந்த நீண்ட வரிசையைப் பார்த்த நண்பர், வாங்க.. சாப்பிட்டுவிட்டு அப்புறம் பார்க்கலாம்.. என்றார். அப்புறமென்ன. ‘பாம்பு திங்கிற ஊருல நடுத்துண்டம் நமக்கு' என்று போவதுதானே தமிழர் நாகரிகம். மெல்ல நகர்ந்து பந்தி நடக்கும் கீழ்த்தளத்திற்குச் சென்றோம்.