ഏകാന്തത എന്ന രാജ്യം

മനുഷ്യൻ ഒരു സാമൂഹികജീവി മാത്രമല്ല, ഒരു ഏകാന്തജീവിയുമാണെന്ന യാഥാർഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഞാൻതയാറായി.ഏകാന്തതയുടെ സൃഷ്ടാവിനുപോലും അതു വേരോടെ പിഴുതുകളയാനാവില്ല. എത്ര പിഴുതാലും അതിന്റെ വേരുകൾ അവശേഷിക്കും. പൊട്ടിപ്പൊടിച്ചു തഴയ്ക്കുകയും ചെയ്യും!

- ഗ്രേസി

 നിരന്തരം കലഹിക്കുന്ന അപ്പനമ്മമാരുടെ മകളായി ഞാൻ പിറന്നുവീണതു തന്നെ ഏകാന്തതയിലേക്കാണ്. ഏകാതതയുടെ വിരൽത്തുമ്പു പിടിച്ച് പ്രണയവഴികളിലൂടെ നടന്ന് ഞാൻ കൂടുതൽ ഏകാകിയായിത്തീർന്നു. ഏകാന്തത ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത ഒരു യാഥാർഥ്യമാണെന്നും അതിന്റെ ഒരുവശത്ത് വെളിച്ചവും മറുവശത്തു കൂരിരുളുമാണെന്നും ക്രമേണ ഞാൻ കണ്ടെത്തി.

ഏകാന്തതയെ പരിചരിക്കാൻ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരിടം വീടിന്റെ മുന്നിലുള്ള തെങ്ങിൻതോപ്പായിരുന്നു. അന്തി വെളിച്ചത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു തെങ്ങിൽ ചാരിയിരുന്നു പ്രകൃതിയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു വിശുദ്ധി വന്നു നിറയും. കണ്ണുകൾ അലസമായി സഞ്ചരിച്ച് അകലെയുള്ള മലനിരയിൽ ചെന്നു പറ്റും. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ചികുരഭാരവും കുത്തുമുലകളും വിടർന്ന നിതംബവുമായി മലർന്നു മദാലസയായി കിടക്കുന്ന മലനിരയെ എത്ര കണ്ടാലും എനിക്കു മതിവരില്ല. അപ്പോഴൊക്കെ എന്റെയുള്ളിൽ ഒരു കാമുക ഭാവം ഉണരും.

പാടത്തിന്റെ കരയിൽ ഒരു കുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങൾ തൃക്ക എന്നു വിളിക്കും. നിബി ഡമായ കാട്ടിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒര ബലമുണ്ടവിടെ. ആഴ്ചയിൽ മൂന്നു ദിവസം പുഴ കടന്നു പൂജയ്ക്കെത്തുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ ഞങ്ങൾ അദ്ഭുതത്തോടെയാണു കാണുക.