நட்பின் நிழலில்

மழைக்காலம். வகுப்பறை ஜன்னல்களில் தட்டித் தட்டிக் கொட்டும் மழைத்துளிகள். ஹிந்தி பாட நேரம் ஆரம்பம் ஆனது. குழந்தைகள் அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்துவிட்டனர்.

-  குசும் அகர்வால்

"பிள்ளைகளே,” மிஸ் கவிதாவின் மென்மையான குரல் வகுப்பறை முழுக்க ஒலித்தது, “இன்று நாம் ஒரு அழகான பாடத்தைப் படிக்கப்போகிறோம்-'ரக்ஷாபந்தன்'. இன்று படிப்பது சரியாகவே இருக்கு, ஏனெனில் நாளையே ரக்ஷாபந்தன்!”

அவர் பாட புத்தகத்தைத் திறந்து சத்தமாக வாசிக்கத் தொடங்கினார்:

"ரக்ஷாபந்தன் என்பது ஒரு விழா. இதில் சகோதரிகள் தங்களுடைய சகோதரர்களின் கையில் ராக்கி கட்டுகிறார்கள். சகோதரர்கள் அவர்களுக்குப் பாதுகாவலராக இருப்பதை உறுதியளிக்கிறார்கள். இது அன்பின், நம்பிக்கையின் மற்றும் பாதுகாப்பின் அடையாளமாகும்." மாணவர்கள் அனைவரும் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், பின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ரீமா, தலை குனிந்து இருந்தாள். அவளுடைய கண்கள் சலித்து போய், மௌனமாக கீழே பார்க்கின்றாள். அவளுடன் அருகில் அமர்ந்திருந்த தோழி த்வனி, மெதுவாக அவள் மீது சாய்ந்து கொண்டு கேட்டாள்.

"ரீமா, உனக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்?”

ரீமா மௌனமாக பதிலளித்தாள்:

“எனக்கு ரக்ஷாபந்தன் பிடிக்காது. எனக்கு சகோதரனே இல்லை. நான் யாருடைய கையில் ராக்கி கட்டுவது? யார் என்னைப் பாதுகாப்பது?"

த்வனி சற்று ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள்.

“அது சரி, உனக்குத் தாயும் தந்தையும் இருக்கிறார்களே? அவர்கள் உன்னை பாதுகாப்பதில்லையா?”

ரீமா தலையாட்டினாள்.

“ஆமாம், வீட்டில் அவர்கள் பாதுகாக்கிறார்கள். ஆனால் பள்ளியில்? விளையாட்டு வெளியில்? சில பேர் என்னை நன்றாகக் கிண்டலடிக்கிறார்கள். எனக்கு பயமாக இருக்கிறது." த்வனி சிறிது யோசித்தாள். பின்பு ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் சொன்னாள்:

"பாதுகாப்பு தரவேண்டும் என்றால் கட்டாயம் சகோதரனாகவே இருக்க வேண்டுமா? நாமே நம்மைக் காப்பாற்ற முடியாதா? எனக்கும் சகோதரன் இல்லை, ஆனாலும் எனக்கு பயமில்லை !"

ரீமா தலையாட்டினாள்.

"அது வேறு.. உன்னை யாரும் கிண்டல் செய்ய மாட்டார்கள். நீ மிக துணிச்சலாக இருப்பாய். எல்லாருக்கும் உன்னை கிண்டல் அடிக்க பயம்!” “ஆனால் நான் அந்த அளவுக்கு வலிமையாய் இல்லை..”

த்வனி அவளது கையைப் பிடித்து சொன்னாள்:

“வலிமை என்பது உடம்பில் இல்ல. அது நம்பிக்கையில் இருக்கு. அந்த நம்பிக்கை உனக்குள் ஏற்கனவே இருக்கு. நீ அதை தேடிக்கொண்டே ஆகணும்.