இழப்பும் நன்றே

பன்னி பாண்டா தனது டாப்லெட்டை எல்லா இடத்திலும் தேடினான், ஆனால் எங்கேயும் காணவில்லை.

- சீமா நிரூபம்

நாற்காலியின் கீழ் பார்த்தபோது அவன் மஞ்சள் சாக்சை கண்டான். படுக்கையின் கீழ் தேடும்போது அவன் தொலைந்த எரசரை கண்டான். ஒரு பழைய டி-ஷர்ட்டின் உள்ளே அவனுக்கு பிடித்த பென்சில் பாக்ஸையும் கண்டுபிடித்தான்.

“அம்மா, என் டேப் எங்கேன்னு பார்த்தீங்களா?” என்று அம்மாவை அழைத்தான்.

அவன் படுக்கையறை கலைந்து கிடப்பதை பார்த்து தாயார் கடுமையாகக் திட்டினாள், “இந்த அறையில் என்ன வெடிகுண்டா வெடிச்சது? உன் பொருட்களை ஒழுங்காக வைக்க முடியாதா?”

அம்மா உதவ மாட்டாங்க போல இருக்கு, என பன்னி நினைத்தான்.

அப்பா பாண்டா ஒரு வாரத்திற்கு வெளியேப் போயிருந்தார். இந்த மாதிரியான விஷயங்களில் அவர் அதிகமாக உதவுவார்.

அறையை சுத்தம் செய்ய இரண்டு மணி நேரம் ஆனது. அறை சுத்தமாகவும் ஒழுங்காகவும் ஆனது, ஆனால் பன்னிக்கு இன்னும் சலிப்பாகவும், சோர்வாகவும், கொஞ்சம் கோபமாகவும் இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் அவன் தங்கை மின்னி அவளுக்கு பிடித்தமான பொம்மையைத் தூக்கிக்கொண்டு அறைக்குள் வந்தாள். “என் அறையிலிருந்து வெளியே போ, பெங்குவின்!” என்று காரணமே இல்லாமல் அவன் அவளைச் சத்தமாகக் கத்தினான்.

அவள் அழுது கொண்டே ஓடி விட்டாள். மின்னி அழுவதைக் கண்ட பாட்டி, மின்னியை தன் கையில் தூக்கிக் கொண்டார். பிறகு சோபாவில் உட்கார்ந்து பன்னியை அழைத்தாள்.

பன்னி குழப்பமாக நடந்து வந்து, மின்னியை வெறுப்பாகப் பார்த்தான்.

பாட்டி அவன் தலையை மெதுவாக தடவினாள். அமைதியான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்:

"பன்னி, நீ ஒரு பொறுப்பான பெரிய அண்ணனாக இருக்கணும். எதற்காக என் அழகான மின்னியிடம் கடுப்பாகிறாய்?”

"அவள்தான் எப்போதும் என்னை தொந்தரவு செய்கிறாள். என் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு பக்கத்தை கிழிச்சாள். அதுக்காக நான் ஆசிரியரிடம் திட்டு வாங்கினேன். என் டாப்லெட்டையும் அவள்தான் எங்காவது ஒளித்து வைத்திருப்பாள்."

"மின்னி இன்னும் சிறியவள், இப்பெல்லாம் அவளுக்கு புரியாது. கொஞ்சம் பெரியவளா ஆனதும், நீயும் அவளும் சேர்ந்து இந்த மாதிரியான விஷயங்களை நினைத்து நிறைய சிரிப்பீங்க."