கோயில் மர்ம வினாடிகள்

ரகு தனது பாத்திரத்தில் இருந்த புளியோதரையை கடைசி பருக்கை வரை சாப்பிட்டான்.

- சர்வமித்ரா

ரகு நினைவில் இருக்கக்கூடிய காலம் முழுவதும், அவனது நாட்கள் மைலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோவிலில் இருந்து கிடைக்கும் உணவுடன் முடிவடைவதே வழக்கம். காலையில் அவன் பள்ளிக்குச் செல்வான், மாலை முழுவதும் கோவிலிலேயே இருப்பான். அவனது அம்மா அங்கு பூ விற்றுக் கொண்டிருந்தாள், அவன் தாய்க்கு உதவி செய்து வந்தான். மக்களைப் பார்த்து பார்த்து கவனித்து ரகு நிறைய கற்றுக் கொண்டான்.

அன்று மாலையில், ஒரு ஆண் மற்றும் ஒரு பெண் ரகுவின் அம்மாவின் கடையிலிருந்தும், மற்ற பூ விற்பவர்களிடமிருந்தும் எல்லா பூக்களையும் வாங்குவதை அவன் பார்த்தான். அந்த பெண் அதிகமாக பேரம் பேசியதால், ரகுவின் அம்மாவுக்கு லாபமே எதுவும் கிடைக்கவில்லை. இறுதியில், அந்த ஆண் பணம் கொடுத்தான், ஆனால் அவர் மனைவியிடம் கிசுகிசுப்பதை ரகு கேட்டான்: “உன் சில்லறை சேமிப்பு புத்தியால் நம்ம பிளானை கெடுக்காதே. இது ஒரு பெரிய வாய்ப்பு.” அவனது வார்த்தைகள் ரகுவுக்கு சரியாகப்படவில்லை. சற்று நேரத்தில் இருள் மூடியது. ரகு தன் பிடித்த இடமான மாடுகளுக்கான கூடத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். அவனுக்கு மண்ணிலிருக்கும் வட்டைகளில் அமர்ந்து தூங்குவது என்றால் பிடிக்கும். "கிளாங்க்!" என்று ஒரு திடீர் சத்தம் ரகுவை எழுந்து நிற்க வைத்தது. அவன் சுற்றிப் பார்த்தான்-கோவில் வெறிச்சோடியது. ‘முகப்பு வாசலும் மூடப்பட்டு விட்டதே. அம்மா என்னை தேடிக் கொண்டிருப்பாள்,’ என்று அவன் எண்ணினான். ஆனால் நன்றாகவே அவனுக்கு தெரிந்த ஓரப்பக்கம் ஒரு சிறிய வழி இருந்தது. அவன் அதில் நுழையக் கூடிய அளவில் சின்னவனாக இருந்தான். அந்த வழியாகச் செல்லும்போது, குரல்கள் கேட்டான்.