நமது குழந்தைகளை நாம்தான் வளர்க்கிறோமா?

சென்ற வாரம் ஒரு ஆட்டோவில் பயணம் செய்ய நேர்ந்தது. ஐம்பதுகளைக்கடந்த ஓட்டுநர். என்ன சார் ரோடு... என்பதில் ஆரம்பித்த பேச்சு நடுவீட்டு வரைக்கும் நகர்ந்தது.

- இரா.பிரபாகர்

உங்க பசங்க என்ன பண்றாங்க என்றதற்கு, மூத்தவர் சட்டம் படிக்கிறார். இரண்டாமவர் இப்பதான் பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்ந்திருக்கிறார் என்றார். இப்போதெல்லாம் பெற்றோர்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளைக் கூட உரிமையாய் அவன், இவன் என்று அழைப்பதில்லை. அவர், இவர் தான்.

ஒரு லட்ச ரூபாய் வட்டிக்கு வாங்கி காலேஜ்ல சேத்தாச்சு சார். காலேஜ் கொஞ்சம் தள்ளி இருக்கு. காலேஜ்ல சேர்ந்தபிறகு ‘அப்பா காலேஜுக்கு நான் எப்பிடி போறதுன்னு கேட்டான். நான் பஸ்ஸுலதாம்ப்பா போகணும்னு சொன்னேன். அதுக்கு அப்ப நீதான் காலேஜுக்கு போகணும்ங்கிறான். அப்புறம்? அப்புறமென்ன... லோன்போட்டு ஒண்ணு சில்ல்றைக்கு ஒரு பைக் வாங்கித் தந்து ருக்கேன். டெய்லி 200 ரூபா பெட்ரோலுக்கு..

பருவத்தேர்வுகள் முடிந்தபின் மாணவர்களின் பெற்றோர்களைச் சந்திப்பது வழக்கம். கணவனை இழந்த ஒரு கூலிவேலை செய்யும் அம்மா கூறுகிறார்... தவணைக்கு வாங்கி பீஸ் கட்டியிருக்கேன். பத்தாயிரத்துக்கு இந்த செல்போன் வாங்கிக் குடுத்துருக்கேன். இவ்வளவு வெலைக்கு போன் ஏன் வாங்கிக் குடுத்தீங்க? ஒத்த பையன் சார்.. சாப்பிடாம பிடிவாதம் பிடிக்கிறான்... அந்த ஏழைத்தாய்க்கு சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது?

இதுஒருபுறமென்றால் இன்னொரு வகை பெற்றோர்கள். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெற்றோர், அவர்களின் +2 மகளிடம் நாள் தவறாமல் ‘நீ என்னவேணாலும் ஆகிக்கோ... ஆனா நம்ம சொந்தங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்றது? சித்தி பையன் நீட் கிளியர் பண்ணிட்டான்... மாமா வீட்ல ரெண்டு டாக்டரு... எங்களுக்கு பிரச்சனையில்லை... ஆனா அவங்க மூஞ்சில முழிக்க முடியாது.. பாத்துக்க..' என்று சொல்லிச் சொல்லி, தேர்வு முடிவுகள் வருவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன் மூளையில் ரத்த நாளங்கள் வெடித்து படுத்த படுக்கையாக ஆகிப் போனாள் அந்தப் பெண். பிள்ளையை சாமர்த்தியமாக ஊக்கப்படுத்தியது ஒரு தவறா?