சலுகைகளை நீக்கியதால் முன்னால் ஜனாதிபதிகள் தெருக்களில் விழுவார்களா?

ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தில், ஆட்சியாளர் மக்களுக்குக் கீழே வைக்கப்படுகிறார். ஏனெனில், ஒரு நாட்டின் ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆளும் கட்சி அவ்வப்போது நடைபெறும் ஜனநாயகத் தேர்தல்கள் மூலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இதனால்தான் மக்களின் இறையாண்மை உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

- 

ஆனால் ஒரு மேலாதிக்க சமூகத்தில், ஆட்சியாளர் தான் விரும்பியபடி செயல்பட முடியும். அவர் தன்னிச்சையான முடிவுகளை எடுக்கவும், தான் விரும்பியபடி வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவும் முடியும்.

'ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசியல் சமூகம் மக்களுக்குக் கிடைக்காத எந்த சலுகைகளையும் பெறக்கூடாது' என்று ஜனாதிபதி அனுரகுமார மற்றும் தே.ம.ச. அரசாங்கத்தால் வழங்கப்பட்ட கொள்கை அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஓய்வுபெற்ற ஜனாதிபதிகள் சிறப்பு சலுகைகளைப் பெறக்கூடாது, அவை ஒழிக்கப்படும் என்பது தற்போதைய அரசாங்கத்தின் வாக்குறுதியாகும். தற்போதுள்ள சட்டங்கள் போதுமானதாக இல்லாவிட்டால், அவர்கள் சட்டங்களை இயற்றுவதாகவோ அல்லது அவற்றைச் செயல்படுத்துவதாகவோ உறுதியளித்தனர்.

அதன்படி, ஜனாதிபதி சலுகைகள் குறைப்புச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு இப்போது ஒரு சட்டமாக மாறியுள்ளது. இதன் விளைவாக, முன்னாள் ஜனாதிபதிகள் கூடுதல் சிறப்புச் சலுகைகளுக்கு உரிமை பெற மாட்டார்கள்.

இதனால் முன்னாள் ஜனாதிபதிகளான சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க, மஹிந்த, மைத்திரிபால, கோட்டாபய, ரணில் விக்ரமசிங்க மற்றும் அவர்களது மனைவிகள் அனுபவித்த அரசியல் சலுகைகள் இழக்கப்படும். கூடுதலாக, முன்னாள் ஜனாதிபதிகள் ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன மற்றும் டி.பி. விஜேதுங்க ஆகியோரின் குடும்பங்களின் பராமரிப்புக்காக அரசாங்கம் சிறப்பு நிதியை ஒதுக்காது.

ஒரு பொறுப்புள்ள மற்றும் பொறுப்புள்ள அரசியல் தலைவர் நாட்டிற்குப் பொறுப்பானவராக இருந்தால், அவர் ஏற்கெனவே உள்ள சட்டத்திற்கு இணங்கி தனது அதிகாரப்பூர்வ இல்லத்தை முன்பே விட்டுச் சென்றிருக்க வேண்டும். இருப்பினும், தவறான அரசியல் ஆலோசனையின் காரணமாக முன்னாள் அரச தலைவர் ஒருவர் அந்த வீட்டில் வலுக்கட்டாயமாகத் தங்குவது பொருத்தமானதல்ல என்பதை நினைவூட்ட வேண்டும். தலைவர் சட்டத்தின்படி செயல்படவில்லை என்றால், மற்ற உறுப்பினர்களைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்ல முடியும்?

முன்னாள் ஜனாதிபதிகளின் பராமரிப்புக்காக ஆண்டுதோறும் செலுத்தப்படும் தொகை நூற்றுக்கணக்கான மில்லியன் ரூபாயில் உள்ளது. முன்னாள் ஜனாதிபதியால் வாழ முடியாத அளவுக்குப் பொருளாதார வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளதாக நாங்கள் நினைக்கவில்லை. அவர்களின் குழந்தைகள், சகோதரர்கள் மற்றும் உறவினர்களால் அவர்களைப் பராமரிக்க முடியவில்லை என்றும் நாங்கள் நினைக்கவில்லை.