செல்வியின் ஸ்வீட் சர்ப்ரைஸ்

‘மகாப்பீ! டீ காப்பி!’‘இட்லி வடை, இட்லி வடை!’

- ரம்யா ராம்

வியாபாரிகளின் உரத்த சத்தம் செல்வியை எழுப்பியது. சூரியன் அஸ்தமித்து, அவர்களின் ரயில் திருநெல்வேலி சந்திப்புக்குள் நுழைந்தது.

“நாம ரீச் ஆயிட்டோமப்பா!” செல்வி தான் இருந்த மேல் பெர்த்தில் இருந்து தந்தையை கேட்டபடி கீழே இறங்கினாள்.

ஜன்னலில் தந்தையுடன் சேர்ந்து அமர்ந்தாள். அப்பாவின் முகம் மலர்ந்து கண்கள் மின்னியது.

தாத்தாவைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டாள் செல்வி. தாத்தா திருநெல்வேலியில் இருந்து முறுக்கு மற்றும் பிற தின்பண்டங்களை சென்னைக்கு வரும்போதெல்லாம் கொண்டு வருவார். அவரைப் பார்த்து ஒரு வருடம் ஆயிற்று. எனவே செல்வியின் அப்பா பொங்கல் விடுமுறைக்கு, தாத்தாவைப் பார்க்க முடிவு செய்திருந்தார்.

“செல்வி, நான் இங்கே இருக்கிறேன்!” தாத்தா அவர்களைப் பார்த்ததும் கூறினார்.

“தாத்தா! உங்களை பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது,” என்று செல்வி சத்தமிட்டு அவர் மீது தொத்திக் கொண்டாள்.

“எப்படி இருக்கிறாய், என் இனிய கருப்பு ஹல்வா?” என்று கேட்டார் தாத்தா.

“தாத்தா, எனக்கு நீங்கள் வைத்த செல்ல பேரை இன்னுமா ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கிறீர்கள்.”

“ஆமாம் குட்டிமா, திருநெல்வேலியின்

சிறந்த அல்வாவை விட நீ இனிமையானவள்!” என்று சிரித்துக் கொண்டே ஒரு சிறிய செய்தித்தாள் பார்சலைக் கொடுத்தார் தாத்தா.

பார்சல் சூடாக இருந்தது. செல்வி அதை ஆவலுடன் திறந்து பார்த்தாள், உள்ளே இன்னொரு வாழை இலை பொட்டலம் இருந்தது. பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு இனிமையான நறுமணம் எழுந்து செல்வியின் நாசியை துளைத்தது. அதில் என்ன இருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியும், அவள் வாயில் எச்சில் ஊற ஆரம்பித்தது.

“இங்கே சாப்பிடலாமாப்பா?” ரயிலில் இருந்து சாமான்களை இறக்கி கொண்டிருந்த தந்தையிடம் கேட்டாள். “இல்லை செல்வி, இங்கே வேண்டாம். புழுதியும் கூட்டமும் குறையட்டும் காருக்கு செல்லும் வரை காத்திரு” என்று அப்பா பதிலளித்தார்.

“ஆனா இது ஆறி போய்டுமேப்பா!” செல்வி வாதிட்டாள்.