ഇന്ത്യയിൽ സയൻസിന്റെ ഭാവി

ശാസ്ത്രം എന്നത് ചില വിജ്ഞാന ശാഖകളായി ചുരുങ്ങിയതിന്റെ പരിമിതി വിലയിരുത്തുന്നു. നിലവിലെ ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം ശാസ്ത്രസംബന്ധിയായ ഉള്ളടക്ക ത്തിൽ വരുത്തിയ വീഴ്ചയെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു. - ശാസ്ത്രബോധം വളർത്തുന്നതിൽ ജനകീയ ശാസ്ത്ര പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും വഹിച്ച പങ്കിനെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു.

-  ഡോ. കെ.എൻ. ഗണേഷ്

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഈ ആദ്യദശകങ്ങളിൽ മുമ്പൊരിക്കലും ഉണ്ടാകാത്ത പ്രതിസന്ധി ശാസ്ത്രപഠനവും ഗവേഷണവും നേരിടുന്നത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സാമൂഹി ക ഉണർവിന്റെ മൂലക്കല്ലായി കണക്കാക്കിപ്പോന്നിരുന്നത് ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമായിരുന്നു. അന്ന് ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ഇടയിൽ വ്യാപകമായി നിലനിന്നിരുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും വിജ്ഞാനവിരോധത്തിനും എതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ കവചമായി കരുതിപ്പോന്നിരുന്നത് യുക്തി ചിന്തയും വിചാരശേഷിയുമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കു ശേഷം ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രപുനർനിർമ്മിതിയിൽ ശാസ്ത്രത്തിനും സാങ്കേതികവിദ്യക്കും പ്രത്യേക ഊന്നൽ നൽകിയിരുന്നു. ഈ അവസരത്തിലാണ് ശാസ്ത്രബോധം (Scientific temper) എന്നത് ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ഇടയിൽ പുതിയ ഒരു സംവേദമായി വളർത്തിയെടുക്കാൻ സ്വാതന്ത ഇന്ത്യയിലെ ഭരണകർത്താക്കൾ ശ്രമിച്ചത്. ശാസ്ത്രത്തെയും സാങ്കേതികവിദ്യയേയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി അനേകം ശാസ്ത്ര ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾ, സർവകലാശാലകൾ, സാങ്കേതികവിദ്യാ സ്ഥാപനങ്ങൾ, സെന്റേഴ്സ് ഓഫ് അഡ്വാൻസ്ഡ് ലേർണിങ് എന്നിവ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഈ പരിശ്രമങ്ങളുടെ ഫലമായി ശാസ്ത്രലോകത്ത് പ്രശംസനീയമായ പല ഗവേഷണങ്ങൾക്കും നൊബേൽ സമ്മാനാർഹരെ വരെ വളർത്തിയെടുക്കാനും നമുക്ക് കഴിഞ്ഞു.

എന്നാൽ, ഈ ശാസ്ത്രോത്സകത ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളിലേക്കും അരിച്ചിറങ്ങിയില്ല. പൊതു വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ച വേഗം കൈവരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുമില്ല. അവിടെ ജാതി-വർഗ-ലിംഗ വിവേചനം എന്ന കോട്ടമതിൽ വിദ്യാഭ്യാസം നേടുന്നതിൽ നിന്നും കുട്ടികളെ പ്രത്യേകിച്ച് പെൺകുട്ടികളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി. പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും പ്രബലമായ ശക്തികൾ ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായങ്ങളിലൂടെ സ്വായത്തമാക്കേണ്ടിയിരുന്ന, ശാസ്ത്രത്തിലധിഷ്ഠിതമായ വീക്ഷണഗതികൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ നിന്നും അവരെ വിലക്കി.