வள்ளலார் கண்ட வாய்மை நெறி

அன்மிக வயலில் அருட்புனலைப் பாய்ச்சி அறிவென்னும் சூரிய ஒளியில் அனுபவப் பயிரை வளர்த்து, அன்பை அறுவடை செய்து உலகுக்கெல்லாம் வழங்க ஆண்டவனின் அருள் தூதராக வள்ளலார் அவதரித்தார்.

- தமிழாகரர் தெ.முருகசாமி

அவர் இவ்வுலகத்தை ஆண்டவனின் ஆலயமாகச் சமைத்து அவ்வுலகத்தை செப்பனிடும் ஓர் ஊழியனைப் போல் தன்னை ஆக்கிக் கொண்டு, அகப் பண்பாட்டையுணர்ந்து, மெய்ஞ்ஞானம் காட்டும் மெய்யுணர்வைக் கண்டு, வறியோனுக்கு வாழ்வு வந்ததுபோல் மகிழ்ந்து மாநிலமனைத்தையும் அருட்கண்ணோட்டத்தாற் கண்டார் அவர்.வள்ளலார் வாழ்வு புனிதமானது. தூய்மையும் தோய்ந்து விளங்கும் சீரிய வாழ்வு. அல்லும் பகலும் மனித வாழ்வு ஈடேறக் கவலையுற்றார். மனிதரைத் தேவராக்கி அகிலத்தை அமரருலகமாக்கிக் காண வள்ளலார் உள்ளம் விழைந்தது. எனவேதான் மக்களோடு கலந்து வாழும் பேருண்மைப் பெற்றிமைகளை விளக்கி வந்தார். வள்ளலாரின் வாய்மை உரையே வையத்தை வசப்படுத்தியது.

அவர் தம் வாய்மையில் அன்பும், மக்கள் நலனும், மாநிலத்தின் மேன்மையும், இறைத் தத்துவங்களும் கலந்துறவாடின. இவ்வாய்மையால் புனித மண்ணில் மனித சேவையைத் தெய்விகச் சேவையாகச் செய்து வந்தார் வள்ளலார்.

தம்முடன் வாழும் மக்களின் போக்கைக் கண்டிரங்கி அந்தோ; அழியா அல்லலும், அடங்கா ஆசையும் கரையிலாக் கவலைகளும் நின்று நிலவும் நிலையிலா வாழ்வைப்போக்கி படிப்படியாக நிலைத்த பேரின்ப வாழ்வுக்கு மக்களை அறைகூவி அழைத்தார்.

“நான் இந்தியன். இந்தியர் என் சகோதரர்கள்; லட்சாதிபதியும், பிட்சாதிபதியும் முதல் சாதியும் இழிநிலைச் சாதியும் என் மதம், உறவு உற்றார்” என்று வீரமொழி கூறுகின்றார் விவேகானந்தர். மனித வாழ்வில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இல்லை; எல்லோரும் ஓர் குலம் எல்லோரும் ஓர் இனம் என்ற ஒருமைப்பாட்டை விவேகானந்தர் விளக்குவதைத்தான் வள்ளலாரும்,