Yapay zeka ve gezi yelkenciliği

Yeniye açık olmama rağmen, bizi dışarıda bırakacak yapay zeka, birçoğunuz gibi benim de korkulu rüyam haline geldi. Motoryatlarda kullanılan özellikle navigasyon ve manevralara ilişkin çoğu teknolojinin, sınırlı elektrik kaynakları nedeni ile yelkenli teknelerde kullanılamamasını geçici bir durum olarak gördüğümden, yapay zekanın ne olduğunu araştırayım dediğimde bu yazı fikri kendiliğinden ortaya çıktı.

- ÖMER ÖCEL

Ortaokulu bitirmiştim. 1981 yılıydı. Meslek lisesi sınavlarına girmek için Uşak’tan Eskişehir’e gelip, oradan da Deniz Lisesi sınavı için İstanbul’a geçecektim. Eskişehir otogarında, hemen kalkacak olan normal kapılı otobüse binmeyip, havalı kapısı olan otobüs için beklediğimi hatırlıyorum. Yeni olana ilgim o zamanlarda başladı demek ki.

Sonra bilgisayarlar girdi hayatımızın her alanına.

Yapay zeka konuşulmaya başlandığında; seçmiş demeyeyim ama o zamanın ÖSYM şartlarında yerleştirilmiş olduğum hukuk dalının çok yanlış bir alan olduğu konuşulmaya başlandı. Yapay zeka, uyuşmazlıkları sıfır hata ile çözümleyecek ve artık mahkemelere, onun sacayakları hakim, avukat ve savcılara ihtiyaç kalmayacaktı.

Önce motosiklet sonra da 45 yaşlarımda yelkenli tekne hayat tarzım oldu. Motosiklet kullanırken tanıştığım GPS teknolojisi, yelkenli tekne ile hayatımın bir parçası haline geldi. Elimizden düşmeyen harita uygulamalarından bahsetmiyorum bile.

Ancak yapay zeka kabusu bu alanda da bırakmadı peşimi. İlk şokumu uzun yol baş makinisti olan bir arkadaşım yaşattı bana. Oğlu Piri Reis’te okuyacaktı. Ben, güverte bölümünü bitirip süvari olmasını beklerken, makina bölümüne kaydolmasının geleceği açısından iyi olacağını çünkü yakında gemilerin süvari ve diğer köprü çalışanlarına gerek duymayacak kadar yapay zeka ile işletileceğini öğrendim.