Haritaların bittiği yerde

Haritaların bile donduğu kutup enlemlerinin acımasız denizlerine dümen kıran üç denizci: Tristan Jones, Osman Atasoy ve Mariusz Koper. Bir içsel yolculuk, bir ilk temas, bir de meydan okuma hikayesi... Öznesi olanların iliklerinin donduğu bu üç maceraya konuk olmak isteyenler, sıcak kahvelerini alıp gelsin. İlk bölüm Tristan Jones ile başlıyoruz.

- YAZI: ATİLLA ŞAYAN

“Gece nöbeti... Rüzgâr yok denecek kadar az ama tekne yine de ilerliyor. Gövde arada bir buzlu suya gömülürken derinden gelen tok bir homurtu, donmuş halatların metal gibi sertleşmiş sesi, rüzgâr yokken bile direkten gelen o inlemeye benzeyen ses.

Eldivenle tuttuğum vardavela çıplak metal gibi değil; sanki canlı bir şey, elimi bırakmamı ister gibi soğuk.

Suyun yüzeyinde bazen yağ gibi sakin bir parıltı, bazen de görünmeden yaklaşan bir şeye çarpıyormuş hissi. Buz buralarda bağırarak gelmiyor; sessizce beliriyor. Bazen rüzgâr tamamen kesiliyor. O an Antarktika'nın sesi ortaya çıkıyor: Uzaktan gelen, ne olduğunu bilmediğim bir çatırdama. Yeri göğü titreterek gelmekte olan bir dev gibi. Küçük, gerçekten çok küçük olduğumu hatırlatan buz gibi bir çatırdama.

Otomatik pilot ışığı küçük, zayıf bir umut gibi yanıyor. Ona güvenmemem gerektiğini biliyorum ama bakmadan da edemiyorum. Radar ekranında anlamsız bir leke var. Acaba buz mu, dalga mı? Yoksa soğuktan radar da mı saçmalıyor?

Bu arada üşüme de bir anda değil, katman katman geliyor. Her on dakikada bir, bedenimin bir uzvu 'benim nöbetim sona erdi' diyor. Saatime bakamıyorum. Bakarsam zamanın ne kadar yavaş aktığını göreceğim.”

Bu gece nöbeti anısı, başlıktaki üç denizciye de ait değil. Antarktika denizindeki hayali bir anı bu. Ama hayatta olan ikisi okusa, her hecesini hücrelerinde hissedecek, o coğrafyayı tanımladığını söyleyecekti bana sorarsanız.

Gövdenin üç hali

Bu üç yolculuğu birbirinden ayıran unsurların ilki, kullanılan teknelerin gövde malzemeleriydi: Ahşap, sac ve fiber.

Üç farklı malzeme, üç farklı motivasyon ve üç farklı ruh hali: