കണ്ണാടിക്കയ്യിൽ അടയ്ക്കാപുത്തൂർ

ആറന്മുള കണ്ണാടിയുടെ പെരുമ കടൽ കടന്നപ്പോഴും പലരും അറിയാതെ പോയ പൈതൃകമാണ് പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ അടയ്ക്കാപുത്തൂർ വാൽക്കണ്ണാടി

- ബൈജു ഗോവിന്ദ്

കുന്നത്തു മനയ്ക്കൽ രാമൻ നമ്പൂതിരിയുടെ വിശ്വസ്ത തോഴനായിരുന്നു ബാലൻ മൂശാരി. നാട്ടു പ്രമാണി കൂടിയായ തിരുമേനി മാനത്തെ ചന്ദ കല കിട്ടുമോ എന്നു ചോദിച്ചാലും അരക്കൈ നോക്കാമെന്നേ ബാലൻ പറയൂ. ശിൽപകലയിൽ ബാലന്റെ മികവിനെ ക്കുറിച്ചു രാമൻ നമ്പൂതിരിക്ക് വലിയ മതിപ്പായിരുന്നു.

“വെള്ളോടു കൊണ്ടൊരു കണ്ണാടിയുണ്ടാക്കാൻ പറ്റോ, ബാലാ' എന്നു രാമൻ നമ്പൂതിരി ചോദിച്ചപ്പോൾ ബാലൻ പതിവു മറുപടി പറഞ്ഞു. “നോക്കാം. അതിന്റെയർഥം എന്തെങ്കിലുമൊരു വഴി ബാലൻ കണ്ടു പിടിക്കുമെന്നാണെന്നു തിരുമേനിക്കു നന്നായി അറിയാം.

ബാലന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ചിന്തകൾ ഉരുകിത്തുടങ്ങി. അന്നുവരെ സ്വന്തം മുഖത്തിന്റെ ചന്തം നോക്കാൻ പോലും കണ്ണാടി കൈകൊണ്ടു തൊട്ടിട്ടില്ല. പിന്നെങ്ങനെ കണ്ണാടിയുണ്ടാക്കും? ആ തിളയ്ക്കുന്ന ചോദ്യവുമായി ബാലൻ മുശാരി മനയ്ക്കൽ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

തിളക്കമുള്ള കരവിരുത്

മനയ്ക്കലെ നമ്പൂതിരിമാരുടെ നിർദേശത്താൽ ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്നു പോലുമുള്ള ആളുകൾ ബാലൻ മൂശാരിയെ തേടിയെത്താറുണ്ടായിരുന്നു. നിലവിളക്കും കുത്തുവിളക്കും കിണ്ടിയും തൂക്കുവിളക്കുമൊക്കെ ബാലനുണ്ടാക്കിയാൽ പന്തീരാണ്ടു കഴിഞ്ഞാലും തിളക്കം മങ്ങില്ലെന്നൊരു നാട്ടുവർത്തമാനം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

തിളക്കം മങ്ങാത്ത ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ ബലത്തിലാണ് എട്ടു മക്കളും ഭാര്യയുമുള്ള കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പു മാറ്റാനായി ബാലൻ ഉലയൂതിയിരുന്നത്. ഈ വിധം കടപ്പാടുണ്ടായിരിക്കെ, രാമൻ നമ്പൂതിരി കണ്ണാടിയുണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതോടെ ബാലന് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. വെള്ളോട്, കാളാശ്രീ, പിത്തളക്കൂട്ട് എന്നിവ ചേർത്താൽ ഓട്ടുപാത്രമുണ്ടാക്കാം. എന്നാൽ, ലോഹമിശ്രിതം ചേർത്ത് എങ്ങനെയാണ് കണ്ണാടിയുണ്ടാക്കുക? ഉത്തരം കിട്ടാതെ അദ്ദേഹം മാനം നോക്കിക്കിടന്നു.