தம்பவீப் பூச்சி

அந்த சன்னலை திறக்கக் கூடாது என்பது அம்மாவின் எழுதப்படாத சட்டம்.

- மைக்கேல் ஜீவநேசன், தேனி.

இதே வீட்டில்தான் நான் பிறந்து வளர்ந்திருக்கிறேன். வீட்டின் வரைபடமும், தெருக்களும் நன்றாக தெரியும். ஏனோ தெரியவில்லை நான் பருவமடைந்த பின் எங்கள் சமையலறையின் இடது புறம் இருக்கும் சன்னலை திறக்க வேண்டாம் என அம்மா கட்டளையிட்டிருந்தாள்.

அந்த ஜன்னலுக்கு வெளியே முருங்கை மரமும் பின் சுற்றுச் சுவரும், சுவற்றைத் தாண்டி முட்டுச் சந்தும் உள்ளது. அந்த முட்டுச் சந்தில் எங்கள் தாத்தாவின் கைவிடப்பட்ட பழைய காரும் அதை பின்னியிருக்கும் காட்டுச் செடிகளும் உள்ளது அவ்வளவே. எனக்கு ஆவல் சன்னலின் மீது குவிந்திருந்தது. அம்மா இல்லாத ஒரு மாலை வேளையில் மிகவும் சிரமப்பட்டு சன்னலை திறந்தேன். தூசி நாசியை துளைத்ததால் பலமாக தும்மிவிட்டேன். முட்டுச் சந்தில் பழைய எங்கள் காருக்கு அருகில் இரு இளம் காதலர்கள் மிக அருகருகே நெருக்கமாக நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் என்னை பார்த்துவிட நானும் அவர்களை பார்த்துவிட சில கணங்களுக்குள் வெட்கப்பட்டு சன்னலை சாத்திவிட்டேன். எதுவும் தெரியாதவள் போல் எனது படுக்கையறையில் போய் படுத்துக் கொண்டேன். குறைந்த வயதே உள்ள அந்த இளம் காதலர்களின் நெருக்கம் என் மனதை நெருடியது. நீயும் ஏன் காதலிக்க கூடாது என கேட்டது என் உள்மனது. என்மூளை என் உணர்வுகளுடன் கை கோர்த்துக் கொண்டு எனக்கான தேடலை முடுக்கியது.

அம்மாவும் அப்பாவும் அரசு அதிகாரிகள். நல்ல சம்பளத்தில் உள்ளவர்கள். மிகவும் கண்டிப்பானவர்கள். அதனால் மிகவும் பயந்தே செயல்பட்டேன். எனக்கு 'அன்னா' என்று பெயர் வைத்தவள் அம்மாதானாம். ஏன் என்று எனக்கு புரியவில்லை. ஆனால், அந்த அன்னா கரினீனாவைவிட இரண்டு மடங்கு அழகுதான் நீ என்பாள். வீட்டில் இருக்கும் போது நல்ல உடை உடுத்த விடமாட்டாள் அம்மா. குடும்பத்துடன் எல்லோரும் வெளியே செல்லும் போதுதான் நல்ல உடையில் இருப்பேன் நான். என்னை பார்த்து முதலில் பொறாமைப் படும் நபராக அம்மாதான் இருப்பாள். என் புத்தக மயில் இறகு குட்டி போடுவதில்லை ஏன் என என் தோழி கேட்பாள். என் அம்மாதான் அதற்கும் கட்டுப்பாடு விதித்திருப்பாள் என சொல்லி இருவரும் சிரித்துக் கொள்வோம்.