திருவடிமேல் உரைத்த தமிழ்

திருவள்ளுவர் கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் ஏழு குறட்பாக்களில் வீடுபேறு பெற விழைவோர் இறைவன் திருவடிகளைச் சிக்கெனப் பற்ற வேண்டும் என்கிறார்.

- முனைவர் ம.பெ. சீனிவாசன்

மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார். நிலமிசை நீடுவாழ் வார். (3)

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு யாண்டும் இடும்பை இல. (4)

என்றும் பேசும் அவர், வாலறிவனான இறைவனது நன்மை பொருந்திய திருவடிகளை வணங்காவிட்டால் ஒருவன் கற்ற நூலறிவால் என்ன பயன் உண்டாம் என்றும் வினவுகின்றார்.

கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின். (2) என்பது குறள். இதனை உணர்ந்தே,

தலையே நீவணங்காய்-தலை மாலை தலைக்கணிந்து தலையாலே பலி தேருந் தலைவனைத் தலையே நீவணங்காய்!

என்று அருளிச்செய்தார் திருநாவுக்கரசர். மணிவாசகரும் திருச்சதகத் தொடக்கத்தில் இறைவன் திருவடிகளை இறுகப் பற்றிப் புளகம் எய்தி ஆனந்தக் கண்ணீர் ததும்பி நிற்கும் நிலையைக் கற்போர் மனங்கசியப் பாடுகின்றார்.

மெய்தான் அரும்பி விதிர்விதிர்த்துஉன் விரையார் கழற்கு, என் கைதான் தலைவைத்துக் கண்ணீர் ததும்பி வெதும்பி உள்ளம் பொய்தான் தவிர்ந்து உன்னைப் 'போற்றி சயசய போற்றி' என்னும் கைதான் நெகிழவிடேன் உடையாய் என்னைக் கண்டுகொள்ளே!

என்பது அத்திருப்பாடல்.

நம்மாழ்வாருடைய திருவாய்மொழியும், உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவன் அவன் மயர்வற மதிநலம் அருளினான் யவன் அவன் அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியவன் அவன் துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே! என்று தான் தொடங்குகின்றது.