விருப்பத்தை அடையவே வாழ்க்கை

“கண் பார்வை சவால் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

- - அபூர்வன்

அதை எதிர்கொள்வதில்தான் வாழ்க்கையின் ரகசியம் உள்ளது. விரும்புவதை அடைவதல்ல வாழ்க்கை; விரும்பியதற்காகத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்வதுதான் உண்மையான வாழ்க்கை' என்று எனது ஆசிரியர் கூறுவார். அந்த வகையில் தகுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் முயற்சியில் இருக்கிறேன்” என்கிறார் ஆந்திர மாநிலத்துக்கு உள்பட்ட குப்பத்தில் உள்ள திராவிட பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்த் துறையில் இணைப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றும் பார்வையற்ற மாற்றுத்திறனாளியான கு. பத்மநாபன்.பேச்சாளர், நிகழ்ச்சி நெறியாளர், சிறுகதையாசிரியர், இலக்கிய விமர்சகர், இலக்கிய ஆய்வாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர் என்று பன்முகத் தன்மைகளோடு இயங்கி வரும் அவரிடம் பேசியபோது:

“ராமநாதபுரம் மாவட்டத்துக்கு உள்பட்ட பரமக்குடியில் நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்தேன். அண்ணன், அக்கா என இருவர். அண்ணனுக்கும் பார்வை தெரியாது என்பதோடு, மனவளர்ச்சியும் குறைவானவர். அப்பா ஓர் அரசுப் பணியாளர்.

சென்னை அடையாறு தூய லூயி காது கேளாதோர் - பார்வையற்றோருக்கான சிறப்புப் பள்ளியில் பிளஸ் 2 வரை படித்துவிட்டு, சென்னை கிறித்துவக் கல்லூரியிலேயே முனைவர் பட்டம் வரை பெற்றேன். வரலாற்று அறிஞர் சா. பாலுசாமியின் வழிகாட்டுதலில், ஜெயகாந்தனையும் யூ.ஆர். அனந்தமூர்த்தியையும் ஒப்பிட்டு சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றேன். ஆசிரியர் அருண்மொழித் தேவன், பேராசிரியர்கள் கு. அரசேந்திரன், நிர்மல் செல்வமணி உள்ளிட்டோர் வழிகாட்டியவர்கள்.

என் மனைவி ஜோதியும் பார்வையற்றவர்தான். இரண்டு குழந்தைகள் உண்டு. என்னை உருவாக்கிக் கரை சேர்க்க என் அம்மா ஒரு போராளியாகப் போராடினார். எனது சிறுவயதில் பெரிய ஸ்லேட்டில் சாக்பீஸில் ஓர் எழுத்தை எழுதி, அந்த எழுத்து மேலேயே திரும்பத் திரும்ப நூறு முறையாவது எழுத வைத்து, எனக்கு எழுத்தின் வடிவத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தார். ஐந்தாம் வகுப்பில் தமிழோடு, ஆங்கிலத்தையும் கற்றேன். பாடங்களைக் காணொலியில் பதிவு செய்தும் படிப்பேன்.

இலக்கிய ஈடுபாடு:

சிறுவயதில் அம்மா வாசிப்பதைக் கேட்ட குழந்தை எப்படி வளரும்? அந்த வகையில் எனது அம்மாவே என் இலக்கிய ஈடுபாட்டுக்குக் காரணம்.