“Ne de olsa kışın sonu bahardır”

TV programlarıyla oyalanmaya çalıştığım kış günlerinin ardından bahar planlarının vaktidir şimdi. Müzeyyen plaklarımı, Seyyan Hanım'ı, Deniz Kızı Eftalya'yı ve Zeki Müren taş plaklarımı kutularından çıkarıp, kendime bir masa kurmanın tam zamanı.

- JİLET SEBAHAT

Karlı geçen kış günlerinin ardından, barajların su dolması, tabiat döngüsünün tamamlanması dışında yağmur, soğuk ve kar romantizmi yapmayacağım. Romantizm, geçmişte bir müzik grubundan (Luxus) öğrendiğim bir terimdir. Bendeki çağrışımı ağrı yapan romantikliktir.

İstanbul'un çarpık kentleşmesinde o çirkin çatıları, yapılaşmaları örten bembeyaz kar örtüsüne tepeden bakmak benim için romantikliktir. Karın altında titreyen hayvanları, sokakta yaşayan evsiz insanları düşünmek romantizmdir.

Bu çelişik duyguları yaşamanın elbette yaşla, yaşayışla, hayatı algılayışla, sosyoekonomik durumlarla çok ilgisi var. Ömer Madra, bu yazdıklarımı okusa "Peki ya iklim krizi, küresel ısınma?" derdi. "Açık Radyosuz bir kış geçirme düşüncesi." Offfffff! İşte başladı yine romantizm.

Yine de sokağa gelen kar temizleme aracının şoförüne "Ağbi 40 yılda bir yağıyor zaten, bu sokağa girmesen n'olur?" diyen çocukların heyecanını ve coşkusunu, "Tamam girmeyeceğim" diyen şoför beyin melankolik duygusunu algılayarak, kalbe alarak devam etmek gerek hayata.

Benim kışıma gelince; biraz nostaljik, biraz melankolik, biraz romantik, biraz sarkastik, biraz da politik geçti.

Yeni nesli sevmeme rağmen, yeni nesil meyhaneleri sevemedim. Bundan sonraki ilk planım, en yeni nesil tanıdığımı, belki yeğenlerimi de alıp eski nesil meyhanelere gitmek olacak.