HYDRA ISIĞIN PESİNDE BİR SEYİR

Aylardan kasım. İstanbul trafiğinde arabamda, sevdiğim seyahat temalı podcast'lerden birini dinliyorum. Rota, her şeye sahip olan Yunan adalarından biri. Derken bir tımı kalbimi çalıyor: 'Agkistri'. Giorgos Chatzinassios'un Ege'nin esintisini ruhuma taşıyan sıcacık bir ezgisi. Gözüm yolda, ruhum çoktan Hydra'ya doğru yola çıkıyor...

- 

Atina'dan sadece bir feribot uzaklıkta ama zaman olgusundan özgür...

Hydra Adası, Ege'nin en özgün ışığına sahip. Bu, öyle bir ışık ki, kayaları altın rengine boyarken, taş evlerin arasında sızıp fotoğraf gibi anlar yaratarak içinize damlıyor. Bu benzersiz parıltı, yalnızca doğa tutkunlarını değil, sanatın ruhunu taşıyanları da yıllardır kendine çekiyor.

Jeff Koons'un eserlerini bu ışığın altına taşımasının boşuna olmadığını hissediyorum; 2022'de sergilenen 'Apollo' adlı yerleştirmesi, ertesi yıl Hydra'ya kalıcı olarak armağan edilmiş ve adanın ışığıyla adeta bütünleşen çağdaş bir simgeye dönüşmüş. Hydra, yıllar içinde bir açık hava müzesine, bir ilham durağına evrilmiş. Her yaz, DESTE Foundation'ın organize ettiği çağdaş sanat sergileri ve performansları, adayı uluslararası sanat takvi-mine taşıyarak oldukça özgün bir atmosfer yaratmış.

Adada ulaşım sadece nostaljik bir yöntem olan eşekler ve deniz araçlarıyla sağlandığından, otelimize gitmek üzere bir tekneye atlıyoruz. Kaptanımızdan bu büyülü adaya ilk aşık olanlardan birinin de Sophia Loren olduğunu öğreniyorum. 1957 yapımı 'Boy on a Dolphin' filmini burada çekerken sadece setin değil, adanın atmos-ferinin de etkisine girdiğinden bahsediyor. Yıllar sonra Leonard Cohen'in de Hydra'da bir ev satın alarak; hayatının en üretken dönemlerinden birini burada geçirdiğini anlatıyor. Araba sesinin hiç olmadığı, za-manın yürüyüş temposuyla aktığı bu adada Cohen, hem müziğini hem yalnızlığını bulmuş.

Hydra'nın ruhu, sanatına derinlik kazandırmış, tıpkı seyahatin bizlerin kalplerine kazandırdığı derinlik gibi...