நவீன நாகரிகத்தை அச்சுறுத்தும் மனிதத் தவறுகள்

முன்னொருபோதுமில்லாத விதத்தில் விஞ்ஞான சாதனைகள் மற்றும் அறிவைப் பெறுவதற்கான அணுகலுடன் நமது நவீன நாகரிகம் எமக்கு முன்னர் இருந்த எந்த சமூகத்தையும் விட அதிக முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், முன்னேற்றத்தில் பெருமை கொள்ளும் உலகில், நமது இருப்பின் அடித்தளங்கள் நமது பாவங்களின் எடையால் நொறுங்கி வருகின்றன. போர்கள், மோதல்கள், பெண்கள் மற்றும் சிறுவர்கள் மீதான சுரண்டல், சுற்றுச்சூழல் பேரழிவு, தார்மீகச் சிதைவு மற்றும் நமது தலைவர்களால் பொது நம்பிக்கைக்கு துரோகம் ஆகியவை மனிதகுலத்தை தவிர்க்க முடியாத சரிவை நோக்கி இழுத்துச் செல்கின்றன. இன்றைய நெருக்கடியின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொள்ள, வரலாறு ஒரு காலத்தில் செழித்து வளர்ந்த மகத்தான நாகரிகங்களால் நிரம்பியிருப்பதால் நாம் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும் - அவை வெளிப்புற எதிரிகளால் அல்ல, மாறாக தங்கள் சொந்த மக்களின் பாவங்கள் மற்றும் ஆணவத்தால் அழிக்கப்பட்டன.

- மிர் மொஸரீவ் ஹொசைன் பஃபிர்

நாகரிகத்தின் தொட்டிலாகக் கருதப்படும் மெசபடோமியா, சுமேரியர்கள், அக்காடியர்கள், பாபிலோனியர்கள் மற்றும் அசீரியர்களின் தாயகமாக இருந்தது. மேம்பட்ட ஆட்சி முறைமைகள், வர்த்தகம், சட்டம் மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றுடன், அது ஒரு காலத்தில் நுட்பத்தில் ஒப்பிடமுடியாததாக இருந்தது. ஆனால் தொடர்ச்சியான போர்கள், உள் ஊழல் மற்றும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் சாமானியர்களுக்கும் இடையிலான அதிகரித்து வரும் பிளவு அதன் அடித்தளத்தை பலவீனப்படுத்தியது. உதாரணமாக, அசீரியர்கள் மிருகத்தனமான வெற்றிகளிலும் பொதுமக்களை அடிமைகளாக்குவதிலும் ஈடுபட்டனர். காலப்போக்கில், மோசமான நீர்ப்பாசன நடைமுறைகள் மற்றும் காடழிப்பு காரணமாக இப்பகுதியின் மண்வளம் தரம் குறைந்தது, இது இடைவிடாத போருடன் இணைந்து அதன் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது. அவர்களின் ஆட்சியாளர்களின் கொடுமையைத் தொடர்ந்து தெய்வீக கோபமும் இயற்கையின் பழிவாங்கலும் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

பூமியில் ஒரு காலத்தில் மிகப்பெரிய சக்தியாக இருந்த ரோமானியப் பேரரசு, அந்நியர்களின் படையெடுப்புகளால் மட்டுமல்லாமல், உள் சிதைவாலும் வீழ்ச்சியடைந்தது. பேரரசு விரிவடைந்தவுடன், ஊழல், ஒழுக்கக்கேடு, அரசியல் உறுதியற்ற தன்மை மற்றும் பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையிலான விரிவடையும் இடைவெளி ஆகியவை சமூகத்தை உள்ளிருந்து குழிபறித்தன. ரோமானியர்கள் தார்மீக ஒழுக்கத்தைக் கைவிட்டு, சிவில் கடமையை விட மகிழ்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளித்ததால், அவர்களின் நாகரிகம் பலவீனமடைந்தது. கி.பி 5 ஆம் நூற்றாண்டில், ரோம் அதன் சொந்த பாவங்களின் சுமையின் கீழ் நொறுங்கியது.