ஒரு பனி சாகசம்

டேய், சீக்கிரம் எனக்கு இன்னொரு போர்வை கொடு.

- இந்தர்ஜீத் கௌசிக்

இன்று உறைபனியாக இருக்கிறது,” என்று மீக்கு சுண்டெலி தனது அறைத் தோழனான சீக்கு முயலிடம் சத்தமான தொனியில் சொன்னது.

“போர்வையில் இருந்து வெளியேற வேண்டிய நேரம் இது. வா, எழுந்து தயாராகு. என்ன நாள் என்பதை மறந்துவிடுகிறீர்கள்,” சீக்கு பதிலளித்தார். “அடடா, இந்த குளிரில் யார் வெளியேற விரும்புகிறார்கள்? எனக்கு இன்னொரு போர்வையைக் கொடுத்துவிட்டு, சில பிஸ்கட்களை மட்டும் சாப்பிடக் கொடு,” மீக்கு முணுமுணுத்து, போர்வைக்குள் ஆழமாக பொதிந்தது.

படுத்துக்கொண்டே பிஸ்கட்டை சுவைப்பது மீக்குவின் நீண்ட நாள் பழக்கம். பிஸ்கட்டின் இனிமையான வாசனை படுக்கைக்குள் எறும்புகளை வரிசை கட்ட வைத்தது. எறும்புகள் கடித்ததால் எரிச்சலடைந்த மீக்கு வேறு வழி இல்லாமல் எழுந்து விட்டது . “சரி, சரி, சொல்லு, நான் எதை மறந்துவிட்டேன்?” மீக்கு எழுந்து அமர்ந்து கேட்டது.

“குளிர்கால சாகசப் பயணம் இன்று தொடங்குகிறது! பள்ளியில் படிக்கும் அனைத்து மாணவர்களும் சிம்லாவுக்கு சுற்றுலா செல்லப் போகிறோம் என்பதை நினைவில் கொள்? சீக்கிரம் ரெடியாகு, இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல பஸ் கிளம்பும்” என்று உற்சாகமாகச் சொன்னது சீக்கு.

“நான் அதை மறக்கவில்லை, நான் செல்ல வேண்டாம் என்று திட்டமிட்டேன். இந்தக் குளிரில் நம்மை சிம்லா வரை அழைத்து” செல்ல நம் ரெசிடென்சியல் ஸ்கூல் மேனேஜ்மென்ட்க்கு என்ன அவசியம்” மீக்கு சொன்னது.

“உண்மையிலேயே நீ இங்கே தனியாக இருக்கப் போகிறாயா? வா, அங்கே ஃபன் ஆக இருக்கும்! நீ அங்கு சாப்பிடக்கூடிய அனைத்து உணவைப் பற்றியும் சிந்தி,” சீக்கு வலியுறுத்தியது. மால் ரோட்டில் கிடைக்கும் ருசியான உணவை கற்பனை செய்து கொண்டு, மீக்கு இறுதியாக ஒப்புக் கொண்டது. அனைத்து மாணவர்களும் சிம்லாவிற்கு தங்கள் சாகசத்திற்கு தயாராகத் தொடங்கினர். சூடான, வசதியான கோட் மற்றும் ஜாக்கெட்டுகளை அணிந்து, ஆர்வத்துடன் பள்ளி பேருந்தில் ஏறினர்.

பேருந்தில் குழந்தைகள் கேலி செய்தும், சிரித்துக்கொண்டும், அந்தாக்ஷரி விளையாடிக்கொண்டும் இருந்ததில் சிம்லா வந்ததே தெரியவில்லை.