மிஸ்டர். சில்ஸ் யாரால் உ உருக்குலைகிறார்?

விமல் மற்றும் அவனது நண்பர்கள் அரையாண்டு விடுமுறை பயணத்திற்கான நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்தனர்.

- நவ்யா ராஜு

அவர்கள் நைனிடாலுக்குச் செல்ல நினைத்தார்கள், பனியில் விளையாடுவதற்கும், நெருப்பின் அருகே குளிர் காய் வதற்கும் தவம் கிடந்தார்கள். இறுதியாக அவர்கள் நைனிடால் வந்தடைந்தபோது, அவர்கள் நினைத்ததை விட மலை வாசஸ்தலம் இன்னும் வசீகரமாக இருந்தது. பனி தரை முழுவதும் படர்ந்திருந்தது. ஏரி ஒரு மெல்லிய பனிக்கட்டியுடன் பிரகாசித்தது, மேலும் காற்று புதிய பைன் மர வாசனையுடன் வீசியது. பனி உருண்டையில் இருந்து இயற்கை காட்சிகள் உருப்பெற்றன.

“நைனிடாலில் மிகப்பெரிய பனிமனிதனை உருவாக்குவோம்!” விமல் சொன்னான். அவனது தோழர்கள் ரியா, அஜித் மற்றும் தாரா ஆகியோர் பனியை சேகரிக்கத் தொடங்கினர், அடித்தளம், உடல் மற்றும் தலைக்கு பெரிய பனி பந்துகளை உருட்டி வந்து சேர்த்தனர். கடினமாக உழைத்து பனிக்கட்டிகளை வெட்டினர்.

அஜித் ஒரு மூக்கிற்கு ஒரு நீள வடிவ கட்டியைக் கண்டுபிடித்தான், ரியா கூழாங்கற்களால் பொத்தான்களை உருவாக்கினாள், தாரா ஒரு பழைய கம்பளி தொப்பியை பனிமனிதனின் தலையின் மேல் வைத்தாள்.

பிற்பகலுக்குப் பிறகு, பனிமனிதன் அவர்களின் தோட்டத்தில் கம்பீரமாக நின்றான் குண்டாக, துள்ளிக் குதிக்கும் கைகளுடன் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் நண்பன்.

"இதற்கு ஒரு பெயர் தேவை என்று நினைக்கிறேன்," என்றாள் தாரா.

“மிஸ்டர் சில்ஸ் என்று அழைப்போம்!” விமல் பரிந்துரைத்தான். மற்றவர்கள் சிரித்துவிட்டு சம்மதம் என்று தலையசைத்தார்கள்.

மலைகளுக்குப் பின்னால் சூரியன் மூழ்கியது, காற்று சில்லென்று வீசியது. குழந்தைகள் தங்களை சூடேற்றுவதற்காக ஒரு தெருக் கடையைச் சுற்றிக் குவிந்தனர். தாரா ஒரு விற்பனையாளரிடமிருந்து, சூடான ஜிலேபி வாங்கினாள். “ஜிலேபி இல்லாமல் குளிர்காலம் முழுமையடையாது” என்றாள் அனைவரிடமும் ஒவ்வொரு ஜிலேபியாய் கொடுத்தபடி.

அன்று இரவு, குழந்தைகள் அடுத்த நாள் மிஸ்டர் சில்ஸுடன் விளையாட போகும் அனைத்து விளையாட்டுகளையும் நினைத்து, உற்சாகமாக உறங்கச் சென்றனர். ஆனால் மறுநாள் காலையில் அவர்கள் வெளியே விரைந்தபோது, அவர்களுக்கு ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது.

“கைகள் எங்கே போனது?” மிஸ்டர்.சில்ஸின் கரங்கள் இருந்த இடத்தை பார்த்து கேட்டாள். இரண்டையும் காணோம். ரியா முகம் சுளித்தாள், “ஒருவேளை காற்று அவர்களை அடித்துச் சென்றதா?”