வனம் எழுதும் வாழ்வு

என்ன ஊர் இது? வெயிலானாலும் மழையானாலும் வீட்டின் அந்தப் பெரிய கண்ணாடிக் கதவுகளினூடான தரிசனத்தில் மரம் செடி கொடிகளெல்லாம் ஆடாமல் அசையாமல் ஆங்காங்கே எழுதி வைத்த சித்திரம் போல. சலனமற்ற அதிக சத்தமற்ற அந்த மணித்துளிகளின் மௌனமான இயக்கத்தில் ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் பாரமாய் அமுத்துவது போல.

- வல்லபாய் அமிர்தப்பா

அவ்வப்பொழுது வாகனங்கள் கடந்து செல்லும் உறுமல் மாத்திரம். இங்கே வாகனங்கள் சொந்த தேசத்தின் தெருவோரத்து நாய்களைப் போலக் குரைப்பதுமில்லை; முறைப்பதுமில்லை. மிகவும் தேவைப்பட்டாலொழிய இங்கே வாகன சாரதிகள் ஒலி எழுப்புவதேயில்லை. வீதியின் விதிகள் குறித்த புரிதலிலும், மீறல்கள் தரும் அபராத டாலர்களின் வலியிலும் வருவதுதான் அலட்டலற்ற இந்த மௌனம் என்றாலும் இது ஒரு வாழ்வெனும் இயக்கத்தின் வளர்ச்சியின் முதிர்ச்சி என்பது அவனுக்குப் புரிந்திருந்தது. அங்காடி வளாகங்களிலும் திட்டமிடப்பட்டு நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்த அவைகளின் உள்ளும் புறமும் மாத்திரம் மனித வாசனையை நுகர முடிகின்றது. மற்றபடி தெருக்களில் விரைந்து மறையும் வாகனங்களின் உறுமலுக்கு மத்தியில் இரு பக்கமுமான பாதசாரிகளின் தடத்தில் எப்பொழுதாகிலும் இரண்டொருவர் ஆவிகளைப் போல நடமாடுகின்றார்கள்; அநேகமாய் அவர்களின் ஒரே துணையான அவர்களுடைய செல்லப் பிராணிகளுடன். எதிர்ப்படும் போது ஒருவருக்கொருவர் ஒரு “ஹேய்”, அது மாத்திரம் அமைதிய