RAKETIN UCUNDAKI SERVET

TENİS TOPUNUN ARKASINDA 300 MİLYON STERLİNLİK BİR EKONOMİ DÖNÜYOR. YANİ WIMBLEDON'DA TOPLAR UÇUŞURKEN EKONOMİ KAZANIYOR.

- AYNUR TATTERSALL

Londra'nın batısında çimler yeniden yeşilin en zarif tonuna bürünüyor. Beyazlar ütüleniyor, şapkalar takılıyor, Pimm's bardaklarda dans ediyor. Temmuz geldiyse Wimbledon zamanı da gelmiştir. Bu yalnızca bir tenis turnuvası değil; bir ritüel, bir İngiliz yazı klasiği. Her yıl 30 Haziran - 13 Temmuz arasında kortlarda oynanacak her set, sadece spor değil; tarih, zarafet ve disiplinden oluşan bir anlatının devamı.

Benim içinse çok daha fazlası. 15 yıldır her yaz adım attığım, oyuncularla birebir röportajlar yaptığım, kort kenarında ilham verici anlara tanıklık ettiğim, seyircinin nefesini tuttuğu, Kate Middleton'ın ödül takdim ettiği bu yer, "Hayattan Daha Fazlasını İste" kitabıma bile sızdı -"Tenis Maçlarından Hayat Dersleri"ne ilham veren hikayelerin doğduğu bir mekan.

Wimbledon Bir Turnuvadan Fazlası

İngiltere'nin çayı, kraliçesi ya da yağmuru kadar simgeleşmiş bir değerden söz ediyoruz. Dünyanın dört büyük Grand Slam'inden en eskisi olan Wimbledon, yalnızca en prestijli değil, aynı zamanda en romantik ve kurumsal yönü en güçlü olanı. Çim kortların üzerinde zarifçe sekip giden toplar, beyaz kıyafetlerin asaleti, çilek ve krema geleneği, her gün saat 13.00'te açılan Centre Court kapıları... Her detay, zamana direnen bir zarafetin parçası.